ਗਾਧੀ, ਜੋ ਸਾਮਨ ਹਿਮਨਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਚਾਹ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ। ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਪਾਠਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਪੱਖ, ਅਤੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਗਾਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਰਥ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਖੁਦ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਾਨੀ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸ਼ੁਧ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਣਕਹੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਅਰਥ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਅਣ-ਜਾਂਚੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਰਾਂ, ਉਚਾਰਣ, ਛੰਦ, ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਸਥਿਤੀ, ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣਦਾ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਨਿਯਮ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਪਾਏ ਇਰਾਦਿਆਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਸਮਝੌਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲੀ ਦੇ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ, ਉੱਚਤ ਸਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਅਕਾਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ, ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੰਜ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ, ਅਨੇਕ ਅਰਥਾਂ ਅਤੇ ਉਪਜਾਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਅੱਖਰ, ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਸਜਾਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਤੀ-ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂਲ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ। ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰ ਵਰਗਾਂ ਅਤੇ ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਨਾਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ, ਗਾਧੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਵਿਧਿ ਆਤਿਥ੍ਯਤਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਭੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਬੈਠੋ," ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਥੇ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਨਾਰਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਸਨ; ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਉਸਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੂੰ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ—ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ, ਉਸ ਨਿਰਮਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਲੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਪਾਂਚਾਲੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇਕੱਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਕਦੇ, ਸੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਭਰਾਤਾ, ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਰਹੇ। ਉਹ ਇਕ ਰਾਜ, ਇਕ ਘਰ, ਇਕ ਬਿਸਤਰ, ਆਸਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸਤੀ ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਓ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੰਡ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਉਹ ਅਸੁਰ? ਕਿਵੇਂ ਵਾਦ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ?" "ਤਿਲੋਤਮਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਸਰਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਧੀ? ਜਿਸ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠੇ?" "ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ।" "ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨਿਕੁੰਭਾ ਸੀ।" "ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਜਨਮ ਲਏ—ਸੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਮਨ ਵਾਲੇ।" "ਉਹ ਦੋ ਅਸੁਰ, ਇਕ-ਇਰਾਦਾ ਅਤੇ ਇਕ-ਮਕਸਦ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ।" "ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਾ ਖਾਂਦੇ, ਨਾ ਬੋਲਦੇ; ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਬੋਲਦਾ।" "ਇਕ-ਚਰਿਤਰ ਅਤੇ ਵਰਤਾਰ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਹੀ ਜੀਵ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ; ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਇਕ-ਮੱਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਕਸ਼ਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਜਾਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰੀ।" "ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੁੱਖ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਜਟਾ-ਵਾਲੀ, ਛਾਲਾਂ ਦੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਗੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ, ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਹਵਨ ਕਰਦੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉੰਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਹੱਥ ਉੱਪਰ, ਅੱਖਾਂ ਅਟੱਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਪ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਕਰਦੇ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੰਮੇ ਤਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਧੂੰਆਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।