ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਰਤਕਾਰੂ ਹਾਂ।" ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਚੱਲਣ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਲਈ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਨਾ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਉੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪੁੱਤ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ 'ਤੇ ਲਾ। ਸਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੈ।" ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਧਨ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਲਈ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਹ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਐਸੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।" ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜੋ ਕੁਆਰੀ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ, ਤੇ ਜੋ ਤਪੱਸਵਨੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਕੌਣ ਪਤਨੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਗਰੀਬ ਹਾਂ? ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦੇਵੇ, ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸਵੈ-ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਹੀ—ਕਦੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਸੰਯੋਗ ਤੋਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮੇਗੀ; ਸਦਾ ਲਈ ਥਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ-ਰਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਾਪਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਆਸਤੀਕਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਆਸਤੀਕਾ ਤਪੱਸਵਨੀ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨਿਆਯੀ, ਤੇ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੀ। ਜਦ ਯੱਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਆਸਤੀਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਮਾਮੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਪਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਤੇ ਸਵੈ-ਅਧਿਐਨ ਨਾਲ, ਆਸਤੀਕਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਜ਼ ਮੁਕਾ ਲਏ, ਤੇ ਯੱਗਾਂ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਵੰਸ਼ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਹਟਾਇਆ, ਆਸਤੀਕਾ ਨੇ ਸੱਚੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਕੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਜਰਤਕਾਰੂ, ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਸਵਰਗ ਗਿਆ; ਇਹ ਆਸਤੀਕਾ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਾਵਾਂ? ਸੁਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੌਤੀ, ਆਸਤੀਕਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਫੇਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ, ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹੋ, ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਅੱਖਰ ਸੁੰਦਰ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਾਡੇ ਪਿਤਾ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ; ਇਹ ਕਥਾ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਦੇ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਦੱਸੋ।" "ਹੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਸਤੀਕਾ ਦੀ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ, ਠੀਕ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀਆਂ। ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਦੋਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰ ਮੰਗੇ; ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਮੰਗੇ। ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤ ਮੰਗੇ, ਜੋ ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰੇ ਐਸੇ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।" ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਹੁਕਮ।" ਵਿਨਤਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋਈ। ਕਦਰੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਗਰਭ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।" ਕਸ਼ਯਪ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ, ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਅੰਡੇ ਰੱਖੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲੱਗੇ। ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ, ਗਰਮ ਤੇ ਨਮੀ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਿਕਲੇ। ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ; ਫਿਰ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਤਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅੰਡਾ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਪੁੱਤ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਧੂਰਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਅਣਪੂਰਾ। ਉਹ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਕਿਉਂਕਿ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ—" "ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਧੂਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਜਾਵੇਂ।