ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਰਮ, ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪਾਪ ਘਟ ਗਏ—ਉਸ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਚਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਸੁੱਚੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਰਸ ਪਾਨ ਕੀਤਾ, ਪੁੰਨ ਕਮਾਏ, ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਿਗ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦਾ, ਯਾਤ੍ਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਿਰਪਾਪ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਜੂੜਾ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁੱਚੇ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਮਹਾਨ ਉੱਤਰੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕਮਰਬੰਧ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ, ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤੇਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਗਾਧੀ ਨਾਮਕ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਮਨ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ, ਕਰਤਵਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਉਹ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਅਰਥ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਪੱਖ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਹਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਅਰਥ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਆਪ ਸੰਦੇਹ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਧਰਮ-ਕੁਸ਼ਲ, ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਛੋਟ, ਅਪਵਾਦ ਅਤੇ ਰੂਪ-ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਅਰਥ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਵਰਤੋਂਆਂ ਅਤੇ ਅਣਜਾਂਚੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਰ ਅਤੇ ਛੰਦ ਦੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ। ਹਰ ਸਥਿਤੀ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਤਲਬ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਰਸਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਸੀ, ਉਹ ਪੜਤਾਲ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੁਪਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਭਾਵ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਹਿਮਤੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਤ ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ। ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਦੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਸਮਝਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਤਾ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਸੀ। ਉਹ ਉਚਾਰਿਤ ਵਾਕਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ, ਉੱਚਤਮ ਤੱਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜਦਾ। ਉਹ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ ਦੱਸਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਕ ਉਚਾਰਦਾ। ਉਹ ਪੰਜ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ, ਅਨੇਕ ਅਰਥਾਂ ਅਤੇ ਉਪਸਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਖਰ, ਸੁਰ ਅਤੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ, ਉਪਸਰਗਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂਲ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਸਮਝਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਪੰਜ ਵਰਗ ਦੇ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਉਥੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ ਲਿਆਇਆ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬੈਠੋ," ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਉਥੇ ਹੀ ਸੀ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੂੰ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।" ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਤੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਾਂਚਾਲੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਿਯਮ ਬਣਾਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਫੁਟ ਨਾ ਪਏ।" ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ: "ਕਦੇ, ਸੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਭਰਾ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਸਾਂਝ ਰੱਖਦੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹੇ ਅਜੈਯਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਕੋ ਰਾਜ, ਇਕੋ ਘਰ, ਇਕੋ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਇਕੋ ਆਸਨ ਤੇ ਇਕੋ ਭੋਜਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਤਿਲੋੱਤਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੀ ਦੋਸਤੀ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੰਡ ਨਾ ਆਵੇ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਸੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਸਨ? ਉਹ ਅਸੁਰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ? ਅਤੇ ਤਿਲੋੱਤਮਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਸਰਾ, ਦੇਵਕੁਲ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠੇ?" "ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।