ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਮੰਗਲਚਰਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਧੌਮਯ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲੇ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਤੀ ਤੀਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਲੰਘੇ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਬਹੁਤ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗੂੰਜੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਭਟਾਂ, ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਲਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਮੰਗਲ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਵेली ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜ ਅਤੇ ਨਗਰ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਸੰਪੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਇੱਥੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰ ਫ਼ਸਲ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਸੌਬਲ, ਕਰਣ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪੰਜੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ੂਰੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਭੋਗਵਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁੰਨੀ ਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਫਿਰੋਂ ਵੱਸ ਗਈ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਿਆਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ।" "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ। ਅੱਜ ਹੀ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਉਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਮਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਕੁੰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਕੁੰਤੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਕੁਝ ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਮੰਨਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਏ। ਤੂੰ ਗਰੀਬਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਂਡਵ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ" ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤਰੀ ਮਾਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀਵਤ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਸਨ, ਅਤੇ ਧਰਮਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ? ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਟਕਰਾਏ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਇਕੱਠੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਾਜ ਗੱਦੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਤਦ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਆਏ। ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੁਪਰਣ (ਗਰੁੜ) ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਏ। ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਸਾਰੇ ਵੈਦਾਂਤ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।