ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਸੌਬਲ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਲਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਓਲੰਘਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕੁਰੂ ਰਾਜੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਓ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਸ pavittar ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਗਲਚਾਰ ਕਰਕੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਇਹ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਹੋਵੇ।” ਉਥੇ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ (ਵਿਆਸ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਸ਼ਹਿਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। pale ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਰੀ, ਮਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬੁਰਜਾਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ, ਉੱਚੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨਾਲ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਯੋਧੇ, ਦੋ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਗਰਡਾਂ ਲਈ ਸੋਫ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਤੇਜ਼ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ, ਜੰਗੀ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਜਟਿਲ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਚੌੜੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਅਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਵਿਘਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਰਾਜਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਹਰ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਰਹਿਣ ਆਏ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਉਥੇ ਵਸਣ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਗਾਂ ਆਮ, ਅੰਬਰਟਕ, ਨੀਪ, ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗਪੁਸ਼ਪ, ਲਕੂਚ ਅਤੇ ਕਠਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਬਕੁਲ, ਸਾਕੇਤਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਨਮੋਹਕ ਦਰੱਖਤ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਆਮਲਾ, ਲੋਧਰਾ, ਅੰਕੋਲ, ਜੰਬੂ, ਪਟਾਲਾ, ਕੁਬਜਕ ਅਤੇ ਅਤਿਮੁਕਤਕਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਰਵੀਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਸਦਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਬਾਗਾਂ ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਘਰ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਨਿਵਾਸ ਸਨ। ਮਨਮੋਹਣੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਘਰ, ਬਣਾਵਟੀ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਘਾਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੀਲਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕਵਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ, ਹੰਸਾਂ, ਬਗਲਾਂ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਥੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਝੀਲਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਨੰਦਿਨੀ ਨਦੀ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਰੋ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਗਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿੱਤ ਉੱਚੇ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ, ਮਰਦਾਂ-ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਊਠਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਗਲਚਾਰ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧੌਮਯ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਤੀ ਤੀਨ ਦਰਵਾਜੇ ਸਨ, ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਫੁੱਲਦੇ-ਫਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਕੰਢੇ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਆਇਆ; ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਭਟਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਗਲਚਾਰ ਨਾਲ ਆਉਭਗਤ ਹੋਈ। ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ-ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।