ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਦੁਖ ਭਰੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ—ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸੰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਤਮ-ਅਭਿਆਸ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਨਾਹੁਸ਼ ਅਤੇ ਯਯਾਤਿ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।” ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਕਾਂਡਵ (Khandava) ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਇਹ ਰਾਜਧਾਨੀ ਕਦੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ—ਬੁਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ—ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਫਲਾਓ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਗੀਤਕ ਵਾਧਯੰਤਰ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਵੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਇਕੱਠੇ ਨਗਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਜਾਣ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੌਬਲ, ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ। ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ ਬਣਾਓ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਹੋਵੇ।” ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ-ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਇਹ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਹੋਵੇ।” ਉਥੇ, ਦਵੈਪਾਯਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਪਲੇ-ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅਤੇ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਉੱਚੇ ਗੇਟਵੇ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਪਹਰੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਸੋਫਿਆਂ ਨਾਲ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਤਿੱਖੇ ਸਾਂਡ, ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਨਗਰੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਲੌਕਿਕ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਘੇਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਨਗਰੀ ਖਜ਼ਾਨਾ-ਪਤੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਰਾਜਨ, ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਆਏ। ਹਰ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਆਏ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਆਏ, ਅਤੇ ਨਗਰੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਸਦੇ ਮਲੂਕ ਬਾਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੈਂਗੋ, ਅਮਰਾਤਕ, ਨੀਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਕ, ਪੁੰਨਾਗਾ, ਨਾਗਪੁਸ਼ਪ, ਲਕੂਚਾ, ਅਤੇ ਫਣਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਬਕੁਲਾ, ਸਾਕੇਤਕ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਮਣੀਕ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਆਮਲਾ, ਲੋਧਰਾ, ਅੰਕੋਲਾ, ਜੰਬੂ, ਪਾਤਾਲਾ, ਕੁਬਜਕਾ, ਅਤੇ ਅਤਿਮੁਕਤਾ, ਕਰਵੀਰਾ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ ਦਰੱਖਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ-ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਘਰਾਂ ਜੋ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੈਲ-ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨਮੋਹਕ ਰੰਗੀਨ ਘਰ, ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਪਹਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਘਾਟੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਡਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਾਵਣੇ ਝੀਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਸਾਰਸ ਵੱਸਦੇ, ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਰਮਣੀਕ ਪੰਡਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨੰਦਿਨੀ ਨਦੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਲਾਸਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਸਦਾ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਰਦ-ਅੌਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਘੋੜੇ-ਹਾਥੀ, ਗਾਂ, ਉਠ, ਗਧੇ, ਅਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਨਗਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਲਾਸਤਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।