ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਸੀਹਤ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਰਾਜ ਪਿਤਾ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਵਧਾਇਆ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਹੀ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮੰਨੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸਟ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਦੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੰਦ-ਮਨਸਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਣਣਗੇ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸੋ, ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਾਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਜਾਓ।" ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਭੰਡਾਰੀ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਆਓ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਪਾਰੀ, ਵਿਅਪਾਰੀ ਜਥਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਕੇ-ਸਬੰਧੀ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਦਿਓ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿਓ।" ਉਹ ਹੁਕਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਭੰਡਾਰੀ, ਰਾਜਮੁਕੁਟ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਕੜੇ—all ਲਿਆਓ। ਕਮਰਬੰਦ, ਜਨੇਊ, ਪੇਟ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਣ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੈਠੇ ਹੋਣ, ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਪੰਡਿਤ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲਿਆਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਟਰੀ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ 'ਜੈ ਹੋ!' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਜਮੀਧਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਸਭ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ 'ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ' ਆਖਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸੂਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜਿੰਨਾ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਵਾਏ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਵੈਪਾਇਨ (ਵਿਆਸ) ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ ਆਦਰ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਿਆਸ, ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਧੀਵਤ ਕੀਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਪ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਧੌਮਯ, ਵਿਆਸ, ਕੇਸ਼ਵ, ਬਹਲਿਕ ਅਤੇ ਸੋਮਦੱਤ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ। "ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਸੂਯ ਆਦਿਕ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ," ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਓ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਤਿਲਕ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, 'ਜੈ ਹੋ!' ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਸੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮੋਲ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਚਟਰੀ ਹੇਠ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਨਾਗਸਹਵਯਾ ਨਗਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਰਾਜਤਿਲਕਿਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਰਾਜਤਿਲਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਪੁਰੁਰਵਾ, ਨਹੁਸ਼ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਵਰਗੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਉੱਥੇ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਇਹ ਪੂਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਦੇ ਬੁਧ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਦੀ ਨਗਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤਰੱਕੀਸ਼ੀਲ ਬਣਾ ਦਿਓ।" "ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦ੍ਰ—ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਨਗਰੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਜਾਓ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਭਰਾ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਵਾਜਿਆਂ-ਤਾਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਲੇ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲੇ, ਨਾਗਪੁਰ ਨਗਰੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਜਾਣ।