ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਚਿੜੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਈਆਂ, ਕੁਝ ਤਾਂ ਜਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਖ਼ਤਰਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ; ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਣਗੇ। ਆਪਣੇ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਧਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦੁਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮਵਤੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਜਿਸਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ-ਚਾਬੀਆਂ। ਉਹ ਨਗਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਮਹਾਨ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਵਚ ਪਹਿਨਾਇਆ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਰਥਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪੰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਰ-ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਪੰਖਿਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਚਾਸ ਹਜ਼ਾਰ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿੱਤੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਕੁਰਸੀਆਂ, ਬਰਤਨ, ਹੋਰ ਸਮਾਨ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ ਦਿੱਤੇ; ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ। ਇੱਕ ਸੌ ਪਲਕੀਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਇਹ ਦੌਲਤ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਲਈ ਦਿੱਤੀ; ਸੋਮਕਾ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਵਿਦਾਈ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਵੀ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਭਾਰਤ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਕਰਨ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਭਾਰਤ, ਦ੍ਰੋਣ, ਉੱਤਮ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਗੌਤਮ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ-ਯੋਧੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨਗਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ। ਨਗਰ ਹਰ ਥਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਝੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਮਹਕਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਦੁੱਤੀ ਨਗਰ ਨੇ ਬੈਨਰਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਸੰਗੀਤ, ਸ਼ੰਖ, ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ। ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਨਗਰ ਉਮੜਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਪੁਰਸ਼, ਦੁਖ ਤੇ ਵਿਅਥਾ ਵਿਚ ਡੁਬੇ, ਅੰਦਰ ਆਏ। ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲੋਂ ਨਗਰ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਜਤਾਉਣ ਲਈ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਵਚਨ ਉਠੇ। "ਇਹ ਬਾਘਾਂ ਵਿਚ ਬਾਘ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮੁੜ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਾਰਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ, ਅੱਜ ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡੂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ।" "ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਕਰਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ?" "ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ—ਜੇ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨਗਰ ਵਿਚ ਸੌ ਸਤੰਬਰ ਵੱਸਣ।" ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ, ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਗਾਂਧਾਰੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸੋਚੀ, "ਪਾਂਚਾਲੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਬਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਖਸ਼ਤਾ, ਕੁੰਤੀ, ਰਾਜ-ਪਤਨੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਨੌਹਾਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਆ।" "ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸ ਲਈ ਜਲਦੀ, ਸਾਰੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚੰਦ-ਦਿਨ ਤੇ, ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ।" ਤਾਂ ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ; ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਗਿਲਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਅਤੇ ਬਹਲਿਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਏ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਇੰਝ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਰਾਜ-ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ।