ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕਸਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ। ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਸਭ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਲਾ ਕੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋਗੇ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ।" ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾ ਹੈ।" ਮਹਾਨ ਬੀਰ ਦਸ਼ਾਰਹ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਮਨਸ਼ਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਨਾ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਜਿੰਨਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਲ਼ੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਲੱਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਕਛਵਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸੁਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਚਿੜੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਅਖੁੰਨ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।" "ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ; ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਣਗੇ। ਸਭ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।" ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਮਹਾਨ ਕੁੰਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਗਸਹਵਯਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਚਲੇ, ਜਿਸਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ-ਹੰਕਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਗਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਟੁੱਟੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਮਹਾਨ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਵਚ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਦਿੱਤੇ। ਪੰਜ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ-ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵਧੀਆ ਪੰਖੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਤੇ। ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੇਵਕ ਸੋਹਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਦਿੱਤੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਗ, ਅਸਣ, ਬਰਤਨ, ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦਿੱਤੇ; ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਿੱਤਾ। ਸੌ ਪਲਕੀਨ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਮਰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੋਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਚਾਲਾ ਨੇ ਇਹ ਦੌਲਤ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਲਈ ਦਿੱਤੀ; ਸੋਮਕਾ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮਹਾਨ ਬੀਰ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸਨੇ ਵਿਕਰਨ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਭਾਰਤਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸਰਵੋਤਮ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗਸਹਵਯਾ ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਨਗਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਨਗਰ ਹਰ ਥਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀ, ਦੇਵ-ਧੂਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਪਮਾਵਾਂ-ਰਹਿਤ ਨਗਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਿੰਘ-ਬੂਟੀਆਂ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ-ਸੰਬਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਉਤਸਾਹ ਵਿੱਚ, ਨਗਰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਅਥਾ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਜਲਾਏ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਗਰ ਛੱਡ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ ਸੀ, ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਜਤਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸ਼ਬਦ ਉਠੇ। "ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮੁੜ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਾਰਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ; ਅੱਜ, ਪਾਂਡੁ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆ ਗਿਆ।" "ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ?" "ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਸਰਤਾਜ, ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ—ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਦਾਨ, ਉਪਹਾਰ, ਜਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਰਹਿਣ।" ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ...