ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਦਰਨੀਯ ਸ਼ੀ ਦ੍ਰੋਣ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚ ਬੋਲੋ। ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਤੇ ਰਥੀ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰਾਜ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕਸ਼ੱਤਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ: “ਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵੀ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰ।” ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਜੀਵਦੀ ਹੈ; ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਸੁਖੀ ਹਾਂ; ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਰੋਚਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ੱਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਯਜਨਸੇਨ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਸੇਨ ਲਈ ਰਤਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਦੁਰ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਵੀ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਾਲਮਤੀ ਦੀ ਪੁੱਛ-ਗਿੱਛ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਲਮਤੀ ਪੁੱਛੀ। ਬੇਅੰਤ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਫਿਰ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕੁੰਤੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਨਾਤੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।” “ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬੀਸ਼ਮ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡਾ ਸੂਤ-ਧਾਰਕ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨੀ ਦ੍ਰੋਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਾਲਮਤੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਵੀ।” “ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜਿੰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਯਜਨਸੇਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜੋ; ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇਗੀ।” “ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿਓਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵ ਆ ਜਾਣਗੇ।” ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹਾਂ, ਵਿਦੁਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਜ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਨਾਤੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਯਥਾਰਥ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇਗੀ; ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਇਹ ਮੰਨਣਗੇ, ਅਤੇ ਜਦ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹਨ, ਸਹਿਮਤ ਹੋਣਗੇ, ਤਦ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋ ਤੀਬਰ ਯੋਧੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।” “ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓਗੇ, ਉਹੀ ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੇ।” ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਜਿਵੇਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।” “ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਾਂਡਵ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਨਾ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਵਿਦੁਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਛੁਏ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਆਪਣੇ ਜੇਠ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ, ਲਕੜੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਮੁੜ ਆਏ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਕਛੂਆ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਬੱਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤਿ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।