ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਰਾਤ ਲਈ ਆਸਰਾ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਅਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਤੈਰਨਾ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਸਖਤ ਸਾਧਨਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਸ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਯਾਯਾਵਰਾਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਮੀ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਬਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਜਰਤਕਾਰੂ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਉਸੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਜੋ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੱਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਇੱਕ ਯਾਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਆਸਤੀਕ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਧਨਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡੀ ਯਾਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਯਾਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਾਈਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੱਚੇ ਮਨ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।