ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਲੋਂ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਮੇਰੇ ਨੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡੂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਨੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨੇ। ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੀ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਵੀ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਨ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਧਾਉਣ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਪਾਂਡਵ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ। ਇਹ ਰਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਖਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕੁਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਰਾਸਤੀ ਹੱਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਇਹ ਰਾਜ ਅਨ੍ਯਾਯ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਸੁਖ-ਸੰਮਤਿ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿਓ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਓਹ ਤੱਕ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੂਵੰਸ਼ੀ, ਉਹ ਚਲਣ ਅਪਣਾਓ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੇ ਯੋਗ ਅਮਲ ਕਰੋ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਚ ਗਏ; ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ; ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਪੁਰੋਚਨ ਆਪਣਾ ਮੰਤਵ ਨਹੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਈ, ਹੇ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਦ ਲੋਕ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਚ ਜਾਣਾ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਮਿਟਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਵੀ। ਹੇ ਕੁਰੂਵੰਸ਼ੀ, ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰਾਸਤੀ ਹਿੱਸਾ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੀਨ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਇੱਕਤਾ ਵਿਚ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨ੍ਯਾਯ ਨਾਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਹੱਕ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਵੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵੀ; ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ ਦਿਓ, ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਸੁਭਾਸ਼ੀ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਡਰੁਪਦ ਕੋਲ ਭੇਜੋ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇ, ਆਪਸੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਦੱਸੇ ਕਿ ਇਸ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਵੇਗੀ। ਉਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੱਸੇ, ਅਤੇ ਡਰੁਪਦ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ੀ। ਉਹ ਇਸ ਸਾਂਝ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਵੇ। ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਿਣੇ ਦੇਵੇ। ਇੰਝ ਹੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ੀ, ਉਹ ਡਰੁਪਦ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੇ। ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫੇ ਦੇ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰੁਪਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਿਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੁਰੰਤ ਕਰੇ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਲੈਣ, ਫੌਜ ਨਿਯਮਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਵਿਕਰਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਸਥਾਨ ’ਤੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹੀ ਵਿਹਾਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ੀ। ਜੇ ਦੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਨੇਕਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਿੱਤਰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੂਰਖ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਸਾਥੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੰਬੂਵਿਚਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ, ਸਿਰਫ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਮਹਾਕਰਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਜਾਣਕੇ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੱਡਾ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਮੂਰਖ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ—ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਰਤਨ, ਧਨ—ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਹੱਕ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।