ਜਦ ਤੱਕ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯਾਦਵ ਸੈਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਨਾ ਤਾਂ ਧਨ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਕਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ ਸੀ; ਤੇ ਪਾਕਾਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੀ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ। ਬਲ ਹੀ ਖ਼ਸਤੀਰੀਯੋ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੁਣ ਹੈ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਬਲ ਹੀ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਰ ਵੰਧੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬਲ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।" ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਹੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਉਪਾਅ ਸੋਚੋ ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਰੱਖੀ, “ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਮੇਰੇ ਨੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡੂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨੇ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਨੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ।” ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਪੁਰਖਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਰਾਜ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਰਾਜ ਆਪਣਾ ਵਿਰਸਾ ਮੰਨਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਵੀ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣਾ ਸਭ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗੀ।” ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਇਹੀ ਕੁਲ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲੋ। ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਬਚ ਗਏ, ਪੂਤਨਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਹਦੇ ਬੱਚੇ ਸੜੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਲੋਕ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਦੋਸ਼ਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਚਤ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਂਦੀ ਹੈ।” ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਤੱਕ ਪਾਂਡਵ ਜਿਊਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਛੀਨ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਤੇ ਡਿੱਠੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿਓ।” ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, “ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਦਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਸਲਾਹ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਵੀ ਇਹੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ: ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਸਦਾ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।" "ਤੁਰੰਤ ਕਿਸੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਜਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਕੋਲ ਭੇਜੋ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਤੇ ਦੱਸੇ ਕਿ ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਵੇਗੀ। ਉਹ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਮੰਸੀ ਦੱਸੇ।" "ਉਹ ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਉਚਿਤਤਾ ਤੇ ਮੋਹ ਦੱਸੇ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਵੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੋਹਕ ਗਹਿਣੇ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੇ।" "ਇਹ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫੇ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਫੌਜ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਵਿਕਰਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਕੁਲ, ਰਾਜ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।