ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਅਸਤੀਕ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੁਰੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਲੱਗਾ। ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਰੁਰੂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਥੱਕ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਗਹਿਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਉਹ ਪਿਆ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਸੁਣਾਏ। ਫਿਰ ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਸਤੀਕ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਹੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜੋ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਹਰ ਗੱਲ ਖੁਲ ਕੇ ਦੱਸੀ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਜਨਮੇਜਯਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਸੱਪ-ਯਜਨਾ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਅਤੇ ਅਸਤੀਕ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਵਾਇਆ? ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ?” ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅਸਤੀਕ ਕਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ? ਇਹ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸਤੀਕ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹੀ ਕਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ-ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਵਿਆਸ ਨੇ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਥਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਅਸਤੀਕ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਸਤੀਕ ਦਾ ਪਿਤਾ ਜਰਤਕਾਰੂ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਤੇਜਸਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸੰਯਮੀ, ਅਤੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਅਹਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ। ਉਹ ਅਡੋਲ, ਅਡਿੱਗ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਫਿਰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸੇ ਹੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਤੇ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਰਾਣਾ ਘਾਹ ਦੀ ਡਾਲੀ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਥੇ ਉਲਟੇ ਲਟਕੇ ਹੋ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸੀਂ ਯਾਯਾਵਰ ਨਾਮ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਘਟਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਬੱਚਾ ਬਚਿਆ ਹੈ—ਜਰਤਕਾਰੂ। ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਨ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ, ਨ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਵੰਸ਼ ਅੱਗੇ ਨਾ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਪੁੰਨ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।” ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਹੋ—ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਜਰਤਕਾਰੂ ਹਾਂ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਲਈ, ਪਰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ। ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਉਧਾਰ ਹੋ ਸਕੇ।” ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਧਨ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਲਈ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਉਧਾਰ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਕ ਸ਼ਰਤ ਤੇ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ—ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਸੰਯਮੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਕ–ਸਬੰਧੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਐਨਾ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਵੇਗਾ? ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਇਸ ਨਿਯਮ ਤੇ ਹੀ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ।” ਉਸ ਨੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਵਿਆਹ ਤੋਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਉਧਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।