ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਖਸਸ ਦੇ ਵਧ ਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੇਸ਼ਵ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤਰ-ਪੱਖੀ ਮਾਸੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯਾਦਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਚਿਤ ਸੀ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਵਾਪਸ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਸਵਯੰਵਰ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਸਭ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਹੋਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਤਾਂ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਮਾ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵੱਲੋਂ ਸਫੇਦ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਗ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਤੇ ਸਲਾਹ ਤੇ ਲਾਨਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ। ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਪੱਟੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ ਲੱਕੜ ਦੇ ਮਕਾਨ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੇ? ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ, ਹੌਸਲਾ, ਤੇ ਅਕਲ ਸਾਰੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਜ, ਮਾਮਾ, ਅਸੀਂ ਪੁਰੋਚਨ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ। ਮਾਮਾ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਅਕਲਮੰਦ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਮਕਾਨ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਔਰਤ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਤਾਸ਼ ਅਤੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਵਿਦੁਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਭਾਗ ਨਾਲ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧਾਈ ਹੈ," ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ!" ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਆਕਤਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਸੀ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦੁਆਰਾ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਕੌਰਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕੇਵਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਹਨ। "ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ繁 prosper," ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ; "ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ। ਭਾਗ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਵੀ ਹਨ।" ਵਿਦੁਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ, "ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਨਾਲ।" ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਚਲਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਹੈ; 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਭਾਗ,' ਮੈਂ ਕਿਹਾ।" "ਮਤਸਿਆ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਵਾਸੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹ ਚਲਣ, ਵਿਦਿਆ, ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।" "ਉਹਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤੇ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਹਾਇਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ—ਇਹ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਵਿਦੁਰ, ਮੈਂ ਇਸ ਚਲਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।" "ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮਮਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਖਸ਼ਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਨਾ ਖਾ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਸੋ ਸਕਿਆ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਰਿਹਾ।" "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟੇ ਹੋਣ; ਪਰ ਸੁਣ, ਖਸ਼ਤਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਹਾਇਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਰਾਜਸੰਤਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਰਹੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸਮਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਦੀਵੀ ਰਹੇ, ਰਾਜਾ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਕਰਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।