ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਡਰ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਪੰਜੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘਿਰੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਦ ਪੰਜੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਯੋਕ ਅਤੇ ਰਥ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਕੋਲ ਨ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਨ ਬਚਾਵਾ, ਨ ਰਥ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਜੰਗਲੀ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਈ—ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਅਤੇ ਅਜੈ ਯੁਧ ਵਿੱਚ ਜੁੜਵਾ ਭਰਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਬਚਾਵੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਜੰਗ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਚੱਲੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਦੌਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਫਿਰ ਬਾਹੁਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਦੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਣ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕਰਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਜੀਤ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਕਰਣ ਆਪਣੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਕਰਣ ਦੀ ਹਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੁੰ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਇਆ। ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇਕਠਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਹਮਲਾ ਜਾਰੀ ਸੀ। ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਨੇ ਜਦ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਲੱਖਾ ਮਹਿਲ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੰਜਾਹ ਡਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਜਰਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਪਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸਦੇ ਯੋਧੇ ਹੱਕੇ-ਬੱਕੇ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਉਹ ਨਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੂਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਾਸ ਆ ਗਿਆ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੀ ਹੋਈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਜੰਗ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਯੋਧੇ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਨੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਸਭ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸਿੰਧੂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਗਪੁਰਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਾਲੇ ਮੰਡਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੌਰੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਟਨਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਪਿੰਦ੍ਰ (ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਅੰਧਕ-ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵੀ, ਲੱਖਾ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ—ਚਰਿਤਰ, ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕੇਸ਼ਵ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਯਾਦਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਸੀ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਵਾਪਸ, ਮਹਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਜਦ ਸਵਯੰਵਰ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਚੁਣੇ ਗਏ ਹਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਮਾਮਾ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵੱਲੋਂ ਸਫੈਦ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਬੇਝਿਜਕ, ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯਾ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।