ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਪਰਤ ਲੈ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਰੂ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਿੰਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਮਲ ਅਤੇ ਦਯਾਲੂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਛਮਾਅ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤੱਬ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਖਸ਼ਤਰੀ ਦਾ ਧਰਮ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਖਸ਼ਤਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਜਰੂਰੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੀਬਰਤਾ ਦਿਖਾਉਣਾ ਹੈ। ਹੇ ਰੁਰੂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਜ੍ਞ ਵਿਚ ਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਸਤੀਕ ਸੀ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਪ, ਉਰਜਾ, ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ-ਯਜ੍ਞ ਵਿਚ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ? ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਪ ਉਥੇ ਕਿਉਂ ਨੁਕਸਾਨੀਏ ਹੋਏ? ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਛੁਡਾਇਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰੁਰੂ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਸਤੀਕ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਜਲਦੀ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੁਰੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਇਸਨੂੰ ਚਮਤਕਾਰ ਸਮਝਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਪਰ ਥੱਕ ਕੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੀਆਂ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲੋਂ ਆਸਤੀਕ ਦੀ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਸੁਣਾਈ ਸੀ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ। ਸੌਨਕ ਨੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੱਪ-ਯਜ੍ਞ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਅਤੇ ਆਸਤੀਕ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਾਇਆ? ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਇਹ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ? ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ? ਅਤੇ ਆਸਤੀਕ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ? ਮੈਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਸੁੰਦਰ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਸੌਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਆਸਤੀਕ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ-ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਖਾਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਆਸਤੀਕ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਆਸਤੀਕ ਦਾ ਪਿਤਾ ਜਰਤਕਾਰੂ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ, ਤਪਸਵੀ, ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਮ-ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਵਚਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਠਹਿਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਅਜਿਹੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦਾ, ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੈਖ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਥੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਹੋ?" ਉਹ ਸਭ ਇੱਕ ਵਿਰਾਣਾ ਘਾਹ ਦੀ ਡੰਡੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਡੰਡੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਯਾਯਾਵਰ ਨਾਮਕ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜਰਤਕਾਰੂ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕismet ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਮੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲੈਣ, ਪਰ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਿਅਥਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?