ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਬਣਾਕੇ, ਯੋਧੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜਯਦ੍ਰਥ ਅਤੇ ਕਰਣ ਨੇ, ਸਾਵ੍ਯਸਾਚੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਯਦ੍ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਜਯਦ੍ਰਥ ਅਤੇ ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਘਾਵ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਹੋਈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਂਗ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭਰ ਵਾਂਗ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਰਾਇਆ। ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ لشਕਰ ਵਿੱਚ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਹਾਦਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਰਥ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਆ ਗਏ। ਭੀਮਸੇਨ, ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਲੜ ਪਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਜੇਤੂ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਪੰਜੇ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ। ਪਾਂਡਵ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਕੇ, ਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਕਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਜੋਤ ਜਾਂ ਡੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਾਪਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਜਦ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਧਨੁਸ਼, ਬਿਨਾਂ ਕਵਚ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰਥ ਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਜੁੜਵੇਂ ਭਾਈ, ਜੋ ਜਵਾਨ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਸ ਵੱਲ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਜਦ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਕਵਚਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਹ ਜੰਗ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਬਲਵਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਕਰਣ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕਰਣ ਦੇ ਤੀਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਵੱਜੇ। ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਪਾਂਡਵ, ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਇੱਕਠੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਕਰਕੇ ਕਰਣ, ਆਪਣੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਵਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ। ਕਰਣ ਦੀ ਹਾਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਵਧ ਗਏ। ਜਦ ਸੌਬਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੁੰ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਦੁਬਾਰਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਪੰਜਾਹ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਡਾਰਾਂ ਸਨ। ਇਹ ਦਰੱਖਤ, ਵੱਡੇ ਤਣੇ ਤੇ ਉਚਾਈ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਵੱਜਰਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਵੈਰੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸਦੇ ਯੋਧੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਨਾ ਉਹ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਵਾਰ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ; ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੂਜੇ ਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਇਹ ਜੰਗ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੀ ਚੱਲੀ। ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਵਾਂਗ, ਚੱਲੀ, ਉੱਨੀ ਦੇਰ ਹੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਜੰਗ ਮੁੱਕ ਗਈ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਨੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸਿੰਧੂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੇ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਗਪੁਰਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਦਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਹਾਲਾਤ ਦੱਸਣ ਲਈ ਦੂਤ ਪੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਉਪੇਂਦ੍ਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ, ਜੋ ਸਬਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਅੰਧਕ-ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਾਰੇ ਵੀ, ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਖਬਰੀ ਜਾਨੀ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹੀ ਜਿੱਤ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਉਹ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਸੀ—ਚਰਿੱਤਰ, ਚਲਣ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਨ ਲਈ ਸਭ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।