ਸੌਮਦੱਤੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹੀ ਕਰੀਏ। ਇਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।" ਸੌਮਦੱਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਕਰਤਨਪੁੱਤਰ ਕਰਣ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਮੇਂ ਉਚਿਤ ਅਥਾਹ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਕਰਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੌਮਦੱਤੀ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ 'ਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੋ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਮਨ ਵੰਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾ ਘੇਰੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਥਕਾ ਕੇ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਕੇਵਲ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਉਣਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੁਣ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਕੰਧ ਢਾਹੋ ਅਤੇ ਮੋਹੜੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਮ (ਮਸ਼ੀਨ) ਪਾ ਕੇ ਖਾਈ ਭਰੋ। ਪਾਣੀ ਨਿਕਾਲੋ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਉਚਾ-ਨੀਵਾ ਤੇ ਸਮਤਲ ਬਣਾ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖਾਈ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਓ। ਸ਼ਾਹੀ ਰਸਤੇ 'ਚ ਐਲਾਨ ਕਰਵਾਓ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ—ਚਾਹੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ—ਉਸਨੂੰ ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇਗਾ। ਹਾਥੀ ਲਈ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਲਈ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਰਥ ਲਈ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਰਾਜੇ ਦੇਣਗੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਜੰਗ ਵੱਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਡਰਪੋਕ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ। ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਬੁਲਾਏ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ—ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤਾਂਗੇ। ਹਵਾ ਸਾਡੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਸਾਡੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਅੱਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਕਵਚ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।" ਕਰਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਾਂਪਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗਿਰਾਉਣ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਹੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਕਰਣ ਸੀ, ਜੋ ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਮਹੁਤ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਡਾ ਮਗਰਮੱਛ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਰਾਜਸੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਇਹ ਅਜੇਹੀ ਅਜਿੱਤ ਫੌਜ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਕਵਚ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ, ਸੁਕੇਤੁ ਅਤੇ ਧਵਜਕੇਤੁ—ਸਭ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਮਹਾਬਲੀ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਪੱਗ ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਸੀ। ਚਿੱਟਾ ਪੱਖਾ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ ਕੌਰਵ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧੀ; ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਚ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧੀਆਂ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਵਿਖਰ ਗਏ, ਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਉਲਝ ਗਈਆਂ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇ, ਜਦੋਂ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਪਾਂਡਵ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਜੋ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰ ਗਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜਯਦਰਥ ਅਤੇ ਕਰਣ ਨੇ, ਸਾਵ੍ਯਸਾਚੀ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ— ਸਿੱਧਾ ਜਯਦਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਾਮਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਤੋਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ— ਉਹ ਦੋ ਸਿੰਘ-ਸਮਾਨ ਮਹਾਰਾਜੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਘਾ ਲੱਗਣ ਤੇ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦੇ; ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਢਾਲਾਂ ਕਸ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਏ; ਉਥੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਟੱਕਰ ਹੋਈ। ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ— ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ— ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਰ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਆ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਮਹਾਬਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।