ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਘਾਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੱਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਘਾਸ ਦੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਚਨਬੱਧ ਤਪਸਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਕਿ "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਘਾਸ ਦਾ ਸੱਪ ਬਣਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੀ ਸੱਪ ਬਣੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ ਸੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਓ।" ਪਰ ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਜੇ ਵੀ ਉਬਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵ। ਪ੍ਰਮਾਤੀ ਨਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੁਰੂ ਜਦ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ।" ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਮਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਰੂ ਹੈਂ। ਅੱਜ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਦੁੰਦੁਭਿ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਰੂ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੁੱਟ ਸੀ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਹਿੰਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਜੀਵ, ਇਹ ਅਮਲ ਕਰ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਮਲ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਛਿਮਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤੱਬ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਖ਼ਤਰੀ ਦਾ ਕਰਤੱਬ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਰਾਜਦੰਡ ਫੜਨਾ, ਤੀਬਰਤਾ ਦਿਖਾਉਣਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਖ਼ਤਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨ।" "ਰੁਰੂ, ਸੁਣ, ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੇ ਯਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਆਸਤਿਕ, ਜੋ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਪਸ਼ਕਤੀ, ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ-ਯਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਵਾਈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਰੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ? ਤੇ ਆਖਿਰ ਆਸਤਿਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਕਿਉਂ ਕਰਵਾਈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰੁਰੂ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਆਸਤਿਕ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੁਰੂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚੰਭਾ ਸਮਝ ਕੇ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਥੱਕ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੁੰਦੁਭਿ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲੋਂ ਆਸਤਿਕ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਿਤਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੰਦੁਭਿ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਜਨਮੇਜਯਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ? ਤੇ ਆਸਤਿਕ, ਜੋ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਵਾਇਆ? ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਪ-ਯਗ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਉਹ ਆਸਤਿਕ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਹ ਮਧੁਰ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਆਸਤਿਕ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਦਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਸੂਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਚੇਲੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਥਾ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਆਸਤਿਕ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਆਸਤਿਕ ਦਾ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸੰਤੁਲਿਤ ਖੁਰਾਕ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਅਟੱਲ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਅਨਿਯਮਤ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਸੀ।