ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੋਫ਼ਰ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਅਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ, ਮਹਿੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੁਭ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧੌਮਯ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਪੁਜਾਰੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰ ਧੁੰਮਿਆਂ 'ਚ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਰਸਮ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਧੌਮਯ ਨੇ ਢੁੰਗ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਆਗਨਿਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਰਾਜ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਸਭਾ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। "ਹੁਣ ਹੋਰ ਰਾਜਪੁਤਰ ਵੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਹੱਥ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਢੁੰਗ ਹੈ, ਫੜਣ।" ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰਵਾਏ। ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਪੁਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਧਾਈ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜੇ। ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਤਿਵਰਤਾ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹਰ ਦਿਨ ਕੁਆਰੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਲਈ ਉਹ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਛੋਟਿਆਂ ਲਈ ਭਾਵੀ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੀ। ਜਦ ਵਿਆਹ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਧਨ ਦਿੱਤਾ—ਸੌ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੂਤ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਸੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਸੌ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਸੌ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰ ਦਾਸੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦਿੱਤੀਆਂ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਅਤੇ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀਆਂ ਕੁਲਵਧੂਆਂ ਕੁੰਤੀ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਸੁੰਦਰ ਲਿਨਨ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੁਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਬਚਨ ਕਹੇ। "ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਅਗਨੀ ਨਾਲ, ਰੋਹਿਣੀ ਸੋਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਮਯੰਤਿ ਨਲ ਨਾਲ— ਜਿਵੇਂ ਭਦਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨਾਲ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲ— ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹੀਂ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਅਤੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੀਂ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਈ, ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਤੀ ਵਲ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਹੋਈ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਨਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸੱਜਣਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਚੰਗੇ ਲੰਘਣ। ਕੁਰੂਜਾਂਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਖੇਤਰਾਂ, ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਵੀਂ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਰਤਨ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਂ ਤੇ ਸੌ ਵਾਰਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂ।" ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ, ਬੈਰੀਲ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਗਹਣੇ ਭੇਜੇ। ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ, ਕੰਬਲ, ਚਮੜੇ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਨਰਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਖੱਟਾਂ, ਆਸਨ, ਵਾਹਨ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬੈਰੀਲ ਤੇ ਹੀਰੇ ਜੜੇ ਬਰਤਨ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਦਇਆਲੂ ਦਾਸੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸਿੱਖਲਾਏ ਹਾਥੀ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਭੇਜੇ। ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਥਾਹ ਹੈ, ਨੇ ਲੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਹਿਸਾਬ ਖਰਾ ਸੋਨਾ ਭੇਜਿਆ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤਚਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਗਈ। ਜਿਸ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਸੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ। ਜਿਸ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਲ੍ਯਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਭੀਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੰਗ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦਾ।