ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, “ਧਨਵੰਤ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਤੀ ਨਾ ਮਿਲਣ,” ਪਰ ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਇਹ ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ,” ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਾ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਆਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਇਹ ਵਿਆਹ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਹੀ ਸੀ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜਿੱਥੇ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਦਿਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਨਰ ਸ਼ੇਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੋ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁਰਖੋ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯਜ੍ਯਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਭ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਭੇਟਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਵੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਦਰਜੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਮਹਲ ਨੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਬੜੀ ਰੌਣਕ ਮਾਰੀ; ਵਿਸ਼ਾਲ ਆੰਗਣ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਜਲ-ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਕੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਮਹਿੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਬਣ ਕੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧੌਮਯ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗੁ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਸਮੇਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਠਾਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੇਰੇ ਲਵਾਏ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਜਦਕਿ ਧੌਮਯਾ ਨੇ ਠੀਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਸਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਸਭ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। “ਹੁਣ ਹੋਰ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਣ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।” ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਉਣ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਹਿਆ ਕਿ ਕੁਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਭਰਾਤਾ ਵੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਧੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਦਿਨ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜੋ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਘਟਨਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ: ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੁਆਰੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਲਈ ਉਹ ਪਤਨੀ ਸੀ; ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਭਾਬੀ ਵਾਂਗ; ਅਤੇ ਮੱਧਲੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਿਭਾਏ। ਜਦ ਵਿਆਹ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ: ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਸੌ ਰਥ; ਸੌ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ; ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰੈਸਟ ਵਾਲੇ ਸੌ ਘੋੜੇ; ਅਤੇ ਸੌ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰ ਦਾਸੀਆਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵ-ਸਮਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਲਾਇਕ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਨ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਰਤਨ ਮਿਲੇ। ਹੁਣ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਕੁੰਤੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਵਧੀਆ ਲਿਨਨ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੱਸਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਲਛਣਾਂ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਆਖੀਆਂ: “ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਸਵਾਹਾ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਰੋਹਿਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਮਯੰਤੀ ਨਲ ਨਾਲ ਹੈ— ਜਿਵੇਂ ਭਦਰਾ ਕੂਬੇਰ ਨਾਲ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲ—ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹੀਂ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜੀਊਂਦੇ ਅਤੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਿਅੰਜਨ ਅਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਰਹੀਂ। ਮਿਹਮਾਨਾਂ, ਨਵੇਂ ਆਏ ਹੋਏ, ਗੁਣਵਾਨ, ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਚੰਗੇ ਲੰਘਣ। ਕੁਰੂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਉੱਚੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਵੀਂ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤਣ, ਤਦ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਈਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਗੁਣ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਤੇ ਸੌ ਸਾਵਣ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧੂ ਵਾਂਗ ਲਿਨਨ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂ ਜਦ ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੀਂ।” ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਹੁਣ ਵਿਆਹ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਬੇਰਿਲ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਗਹਣੇ ਭੇਜੇ।