ਵਿਸ਼ਵਰੂਪਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਿਤ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਅਰਣ੍ਯ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਹੀ, ਰਾਜਨ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਨੇ ਸ਼ਮਿਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਉਥੇ ਯਜ੍ਯ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਏ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਨਾਲ ਮੌਤ ਮੁਕ ਗਈ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ, ਸਾਧ੍ਯ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ ਕੋਲ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਪਹੁੰਚੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਖਿਆ ਬੇਹੱਦ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਣ ਆਏ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੌਤ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਮਰਣਹਾਰ ਤੇ ਅਮਰ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਹ ਫਰਕ ਮਿਟਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਯਜ੍ਯ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਰ ਰਹੇ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਯਜ੍ਯ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੁੜੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰਸ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਅੰਸੂ ਜਦ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਉੱਗ ਆਇਆ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ—ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਆ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਜਦ ਉਹ ਚੱਲੀ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ! ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ!"—ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਹਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਗਨਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਥਿੱਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੰਭੀ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਖੇਡ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰੋ ਰਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆ, ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਨਾ ਆਵੇ।" ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਹੇ ਮਹਾਂਪਹਾੜ! ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਮੁੱਲ ਹੈ। ਮੱਧਲੇ ਦੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਜਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਚਾਰ ਸੋਹਣੇ ਬਲਵਾਨ ਦੇਖੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ—"ਕੀ ਮੈਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ?" ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਪਮਾਨਿਆ ਸੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਬਹੁ-ਰੂਪੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਹੜੇ ਅਜਿਹਾ ਵਰਤਾਓ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਇਹੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਖੋਖਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮਹਿਲਾ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ, ਨਿਸਚਿਤ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ। ਉਥੇ, ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਕੇ— —ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦੁਖਦਾਈ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਰਮ, ਵਾਯੂ, ਮਘਵਾਨ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਉਣਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।" ਵਿਸ਼ਵਭੁਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ; ਸ਼ਿਬੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਚੌਥਾ; ਤੇ ਤਜਸਵੀ ਪੰਜਵਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਯਾਦਗਾਰ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਅਣੰਤ, ਅਜਨਮਾ, ਅਜਨਮ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਕਾਲਾ। ਜੋ ਕੇਸ਼ਾ ਕਹਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਇਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਾਂਡਵ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਪਾਂਡਵ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਸਨ। ਇਹੀ ਭਾਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ। ਅਖ਼ੀਰ, ਇੱਕ ਔਰ ਅਦਭੁਤ ਵਰ ਤੇਰੇ ਲਈ: ਤੂੰ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੇਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਕਾਇਆਵਾਂ ਤੇ ਪੂਣੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਪਹਿਲੇ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰੌਨ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਚੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਖਜੂਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲੰਮੇ ਦੇਖਿਆ।