ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਧਰਮ-ਮਰਯਾਦਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਧਰਮ-ਸਾਥੀ ਹੋਣ, ਤੇ ਇਹ ਰੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਤੀ ਲਈ ਹੀ ਸੀ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਤੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਕਟ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੂਜੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਤੀਜੇ ਪੁਰਸ਼ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਔਰਤ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਔਰਤ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਪੰਜਵੇਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਪਤਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਤੋਂ ਉਲਟ ਚਲ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਅਣਬੰਧਨ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਤੂਕਾਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਅਧਰਮੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜ ਪਤੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਹਰ ਇਕ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਭੋਗ ਮੈਂ ਪਾਵਾਂਗੀ। ਪਰ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ; ਤੂੰ ਜੋਗ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਰਾਹੀਂ ਦੋਵੇਂ—ਭੋਗ ਅਤੇ ਉਪਲਬਧੀ—ਪਾ ਲਵੇਂਗੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਭਾ, ਭਾਗ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਵਾਨੀ ਪਾਵੇਂਗੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਮਰਦ ਉਥੇ ਵੇਖੇਂ, ਉਹ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਮੈਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ, ਹਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨੈਮਿਸ਼ ਆਰਣ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਰਾਜਨ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਨੇ ਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿੱਥੇ ਯਮ ਨੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਮੁਕ ਗਈ। ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ (ਸ਼ਕ੍ਰ), ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ, ਸਾਧਯ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਹੋ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਡਰ? ਮੌਤੀਆਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਭੈ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਮਰਣਹਾਰ ਤੇ ਅਮਰ—ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਸ ਅੰਤਰ ਦੇ ਮਿਟਣ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਲੋੜ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ।" "ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਰ ਰਹੇ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਣਗੇ, ਫਿਰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਪੱਕੀ ਹੈ। ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਹੀ ਉਪਸਥਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਅੰਤ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗੀ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਯਜਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਭੈਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੁੜੀ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਅੰਸੂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਉੱਗ ਆਇਆ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਭਲੀ ਨਾਰੀ, ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦੀ ਹਾਂ। ਆ, ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦੀ ਹਾਂ।" ਜਦ ਉਹ ਚੱਲੀ, ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਬਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚੌਪੜ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ!"—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਚੌਪੜ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੰਭਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਖੇਡ ਲੰਮੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਸਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਆਵੇ।" ਜਦ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਗ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ਕ੍ਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।" "ਮਹਾਨ ਪਰਬਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਸীম ਹੈ। ਮੱਧਲੇ ਖੋਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਪਰਬਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁਫਾ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਥੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਉਸੇ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ ਦੇਖੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਘਬਰਾ ਗਿਆ, "ਕੀ ਮੈਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ?" ਫਿਰ ਪਰਬਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤੱਛਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਡਰ ਕਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਤ ਝੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਹੋ।" ਉਗ੍ਰਵਰਚਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਹੜੇ ਐਸਾ ਵਰਤਾਅ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਵੀ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਪਾਵਣਗੇ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਖੋਖਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਤੇ ਓਥੇ ਰਹਿ।" "ਉਹ ਨਾਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਓ। ਉਥੇ, ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਹੈ।" "ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਔਖਾ ਰਾਹ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ—ਧਰਮ, ਵਾਯੂ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ), ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ—ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਗੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਬੀ, ਚੌਥਾ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਤੇਜਸਵੀ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।