ਇੱਕ ਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਲਈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਥਣ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ਾਮਲਾ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਜਦ ਕਿ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਨਜਾਰਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਹਰਾ-ਭਰਾ ਦਰੱਖਤ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਾਰਖਾਨਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਬੈਠੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਮੰਨਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੁਰਖ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹੇ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਰਣਾਮ ਕਰੋ।" ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਭਿਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੀ ਔਰਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਆਪ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਚਮੜੇ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਿੱਥੂ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਵਪਾਰੀ, ਨਾ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਲਈ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਕਸ਼ਤਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਿਰਫ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਸਾਡੇ ਮਨ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਰਥ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਰਥ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ, "ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਹੋ।" ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪੂਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ। "ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ। ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ।" "ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਿਛੋਕੜ ਦੱਸੋ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖੋ, ਮੇਰਾ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ।" "ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਪਾਂਡੁ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਮਾਨ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣੇ।" "ਇਹੀ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਅਰਜੁਨ, ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲੰਮੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ।" "ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਮਾਣ, ਪੂਣ ਤੇ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ।" ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। "ਭੀਮ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਭੀਮ ਨੇ ਹੁਕਮ ਮੂਜਬ ਕੀਤਾ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸ਼ਰਤ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਧੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।" "ਕਿਸੇ ਜਾਤ, ਚਰਿੱਤਰ, ਕੁਲ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਉਹੀ ਯੋਗ ਸੀ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਸੌਮਕੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਜ ਨਾਹ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾਹ ਆਪਣੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ।" "ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਅਜਿਹੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਿਆ, ਨਾਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕੋਈ ਨਿਕੰਮਾ ਜਾਂ ਅਣਅਭਿਆਸੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।" ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੱਸਣ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ। "ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਵਲੋਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਭ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਲਿਆਂਦੇ।" "ਇੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਹਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਚੱਲੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕੁਰੂ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇੱਕ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠੀਆਂ। ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲਮਾਲਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਦੀਵਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਹੀਆਂ, ਕੁਰੂ ਉੱਤਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਤੋਹਫੇ ਲਿਆਂਦੇ। ਫਲ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬਕਤਰ, ਢਾਲਾਂ, ਆਸਨ, ਗਾਂ, ਰੱਸੀਆਂ, ਤੇ ਖੇਤੀ ਲਈ ਬੀਜ—ਸਭ ਕੁਝ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਕਲਾ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਉਪਲਬਧ ਸੀ। ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਵੀ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰ, ਵਧੀਆ ਢਾਲਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘੋੜੀਆਂ ਤੇ ਰਥ, ਚੰਗੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਨੇਜ਼ੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਥਿਆਰ— ਜੈਵਲਿਨ, ਗਦਾ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਯੁੱਧ ਹਥਿਆਰ, ਵਧੀਆ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਆਸਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।