ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਜੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਬਾਰੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀ ਬੀਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਲਿਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ ਲੈ ਗਿਆ?" ਉਹ ਫਿਕਰ ਕਰਦੇ, "ਕਿਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੈਸ਼, ਜੋ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਹਥ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹ ਗਈ? ਕਿਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਚਿੱਟੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ?" "ਕਿਤੇ ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪਰ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ ਪੁਰਖ ਨਹੀਂ? ਕਿਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ?" "ਕਿਤੇ ਮੈਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਰਥ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ—ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ? ਦੱਸੋ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?" "ਕੀ ਵਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੁਰੁ, ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਅੱਜ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਤੀਰ ਚੁਕ ਕੇ, ਮਾਰਿਆ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਸੋਮਕਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ। "ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜੇ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ—" "ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਡਰ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਣ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਲਾ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਥਣੀ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਗਰਵਾਲੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।" "ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਾਰਖਾਨਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਬੈਠੀ ਇਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮਝਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਜੋ ਤੇਜ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।" "ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ,' ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਨਿਕਲ ਗਏ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਭਿਖ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਆਪ ਵੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ ਲੱਗੀ।" "ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੁੱਤ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤਕੀਆ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਛੌਣਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਚਮੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀ।" "ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਕਰਦੇ, ਗਜਜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ; ਉਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਪਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਖਸ਼ਤਰੀ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਧੇ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਡੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ।" "ਜਿਵੇਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਓਹੋ ਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਰਥ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭੇਖ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਾ, ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।" ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ। "ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖੋ; ਉਸ ਨੇ ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ।" "ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸੋ; ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੋ; ਮੇਰਾ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ।" "ਰਾਜਾ ਪਾਂਡੁ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਮਾਨ ਸਨ; ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧੂ ਬਣੇ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਇਛਾ ਹੈ ਕਿ ਅਰਜੁਨ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ।" "ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼, ਪੁੰਨ ਤੇ ਲਾਭ ਮਿਲੇਗਾ।" ਇੰਝ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸਨ ਲਿਆ; ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਭੀਮ ਨੇ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੀਤਾ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ; ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਵਰੀ-ਦਾਮ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ ਨ ਜਾਤ ਦੇਖੀ, ਨ ਚਰਿੱਤਰ, ਨ ਕੁਲ, ਨ ਵੰਸ਼; ਜਿਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਜਿੱਤੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੌਮਕ, ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨ ਦੁੱਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ।" "ਜੋ ਇਛਾ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਇੰਨੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕੋਈ ਅਣਪ੍ਰਸ਼ਿਖਿਆ ਜਾਂ ਨਿਕੰਮੇ ਨੇ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਸੀ।" ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਇਹ ਦੱਸਣ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਸਭ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇ।