ਭਾਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਨਕੁਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਜ਼ ਸਹਦੇਵ—ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਭੀਮ, ਮੈਂ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ—ਇਹ ਕੁੜੀ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਦੋ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਚੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮਕ ਹੈ ਤੇ ਮਾਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਜਿਸ਼ਨੂ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਇਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਪਾਂਚਾਲੀ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਈ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਇਆ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਖੁਦ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਵੈਪਾਯਨ (ਵਿਆਸ) ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰ ਲਏ। ਵਿਗੜਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: “ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।” ਫਿਰ, ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਜੋ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਰਥਾਂ (ਪਾਂਡਵਾਂ) ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਅਫ਼ਵਾਹ ਤੋਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਤ ਹਨ। ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਅਤੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਰਥ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਰਹੇ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ ਪੁੱਤਰ (ਬਲਦੇਵ), ਕੁਰੂ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਹਨ, ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੋਹਣੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਕੁਰੁ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹਾਏ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ), ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ?” ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਲੁਕਣ 'ਤੇ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਐਸਾ ਕਾਰਜ ਕਰ ਸਕੇ?” ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹੋ; ਭਾਗ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧ। ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ; ਹੁਣ, ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਿਵਿਰ ਨੂੰ ਜਾਈਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਰੂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਮੌਕੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਭੀਮ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: “ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਪਿਆਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ।” ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇ, ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਆਧਾ ਚਾਰਾਂ ਲਈ ਤੇ ਆਧਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੰਡ। ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ, ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਸੁੰਦਰ, ਜਵਾਨ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ—ਇਹ ਵੀਰ ਸਦਾ ਵੱਡੀ ਭੁੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ। ਸਹਦੇਵ, ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੀ ਚੌਕੀ ਬਣਾਈ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਸਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋ ਗਏ। ਆਗਸਤਯ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੇਟੇ; ਕੁੰਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਿਆ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਵੀਰ ਅਜੋਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗੇ—ਯੁੱਧਾਂ, ਦਿਵਯ ਅਸਤ੍ਰਾਂ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਜਦ ਉਹ ਕਥਾਵਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ) ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਿਤ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ, ਮਹਾਨ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ?” “ਪੱਕਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੈਸ਼, ਜੋ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆ? ਪੱਕਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ?” “ਪੱਕਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਰਦ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇ? ਪੱਕਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ?” “ਪੱਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਰਥ (ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦ) ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮਹਾਨ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?” “ਕੀ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਕੁਰੁ, ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਵਤ ਹਨ? ਅੱਜ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਕੀ ਛੋਟੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ?” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸੋਮਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੂੰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮੀਲ-ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ, ਪਿਆਰ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ, ਵਰਨਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।