ਕੁੰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁਬੀ ਰਹੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਓਹ ਸੁੰਨ੍ਹੀ ਦੁਪਹਿਰ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਯਜਨਸੇਨੀ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਘਰ ਆਏ ਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਅਸੀਂ ਭਿੱਖ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।" ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਕਠੇ ਖਾਓ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਕਠੋਰ ਬਾਤਾਂ 'ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕੀਤਾ। ਅਧਰਮ ਦੀ ਡਰ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੋਚ ਵਿਚ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਯਜਨਸੇਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕੁਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਬੇਧਿਆਨੀ ਵਿਚ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਕਠੇ ਖਾਓ', ਪਰ ਇਹ ਗਲਤੀ ਸੀ।" "ਕੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਝੂਠ ਬੋਲ ਦਿੱਤਾ? ਦੱਸੋ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ। ਪੰਚਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਨਾ ਆਵੇ।" ਕੁੰਤੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਫਲਗੁਨ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕੇਗੀ। ਅੱਗ ਜਗਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ।" "ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਅਧਰਮੀ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ, ਫਿਰ ਭੀਮ, ਫਿਰ ਮੈਂ, ਫਿਰ ਨਕੁਲ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ—ਇਹ ਕੁਵਾਰੀ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮਿਕ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਚਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ।" ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪੰਚਾਲੀ ਨੂੰ ਨਿਰੀਆਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਜਗਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਪੰਚਾਲੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਰੂਪ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਵਿਘਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸ਼ੁਭ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਕੇਸ਼ਵਾ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਇਨਾਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਗਿਆ? ਦੱਸੋ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।" ਕੇਸ਼ਵਾ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਣ ਲਈ ਧਨੁ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਅਫ਼ਵਾਹ ਤੋਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਤ ਹਨ। ਸਵਯੰਵਰ 'ਚ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨੁ ਚੜ੍ਹਾਉਣ 'ਚ ਅਸਮਰਥ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧਨੰਜਯ, ਇਕੱਲਾ ਸੂਰਮਾ, ਉਹ ਧਨੁ ਚੜ੍ਹਾਏਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੁ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਪੂਰਵ-ਅਨੁਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅਜਾਮੀਢਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁਖ, ਭਰਾਤੀ ਭਰਾ, ਵੀ ਸਰਵੋਤਮ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ?" ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਲੁਕਣ 'ਤੇ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਐਸਾ ਕਾਰਜ ਕਰ ਸਕੇ?" "ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹੋ। ਭਾਗ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਨਹੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਇੰਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧੋ। ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣੇ; ਫਿਲਹਾਲ, ਆਓ ਕੈਂਪ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਪੰਚਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੋ ਕੁਰੁ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਉਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਭੀਮ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੁੜਵਾਂ, ਭਿੱਖ ਮੰਗ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਾਇਮ ਸੀ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਲੈ, ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ, ਸਭ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ। ਫਿਰ, ਬਾਕੀ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੰਡ, ਅੱਧਾ ਚਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਅੱਧਾ ਮੈਨੂੰ।" "ਅੱਧਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੇ, ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ; ਸੁੰਦਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ—ਇਹ ਸੂਰਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਭੁੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ। ਸਹਦੇਵ, ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੀ ਚੌਕੀ ਬਣਾਈ; ਫਿਰ ਸਭ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਰਗ-ਚਰਮ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤੇ। ਅਗਸਤਯ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਲੇਟੇ; ਕੁੰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ।