ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਪਰ ਇਸ ਵਕਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਉਗਰਤਾ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਵਾਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ, ਫਿਰ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਹਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸ਼ੇਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੇਬਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਜੋ ਆਖਿਆ "ਹੇ ਕੌਰਵ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰੋ," ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਦੁਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਨਕੁਲ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੁੜ ਜਾਓ, ਸੱਜਣੋ! ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਕਠੋਰਤਾ ਕਿਉਂ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੋ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੌਰਵ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ, ਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਕਰਨ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕੁੰਵਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੋਂ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੋਵੇਂ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਹੁਣ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੌਣ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅਤੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਦੱਸੋ।" ਕਿਉਂਕਿ, ਰਾਧਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰਾਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ। ਜਾਂ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਾਂ ਸ਼ਰਦਵਤ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਦੇਵ ਜਾਂ ਵੀਰ ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਕੌਣ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਰਗਾ ਵੀਰ ਹੀ ਐਸੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਾਊਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੈਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਦੇ ਕਦੇ ਗਲਤੀ ਵੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਹਰ ਸਮੇਂ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੀਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ। ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਾਰਜ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਭੀਮ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਝਾ ਕੇ ਰੋਕਿਆ ਕਿ ਕੁੰਵਾਰੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ, ਤੇ ਸਭ ਮੋਹਤਾਜ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ। ਜੰਗ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਉਹ ਲੈ ਗਏ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਭ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਵਿਛੜ ਗਏ। ਰੁਰੂ-ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾਈ ਹੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਭੀੜ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਦੋ ਵੀਰ ਪ੍ਰਿੰਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੂਰਨਮਾਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਤਰੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਏ ਤੇ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਦਚਿਤ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ ਕਦੇ ਇਲਿਊਜ਼ਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਮਹਾਨ ਵਿਆਸ ਦੀ ਰਾਏ ਵੀ ਅਸੁਭ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕੁੰਤੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਅੰਧੇਰੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਗੂੜ੍ਹੇ ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇ ਯਜ੍ਨਸੇਨੀ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਭਿੱਖ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।" ਉਹ, ਜੋ ਝੋਪੜੀ ਅੰਦਰ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ।" ਪਰ ਜਦ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿ ਬੈਠੀ।" ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਯਜ੍ਨਸੇਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕੁਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ', ਪਰ ਇਹ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਝੂਠ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਨੰਦਨ, ਕਿ ਰਾਜਾ ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਯਜ੍ਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਫਾਲਗੁਨ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕੇਗੀ। ਹੇ ਵੈਰੀ-ਵਿਜੇਤਾ, ਅੱਗ ਵਲਾਓ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੋ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਅਧਰਮੀ ਨਾ ਬਣਾਓ; ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ, ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸੰਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।