ਕੌਂਤેય ਨੇ ਜਦੋਂ ਕਰਨਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕਰਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣਾ ਉਚਿਤ ਸਮਝਿਆ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੇਯ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਦੋ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਘੁੱਟਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ, ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਪਕੜਦੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਚਟਾਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਟਕਰਾ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨ, ਉਹ ਹੱਸ ਪਏ। ਉਥੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢੀ ਹੋਈ ਸੰਖ ਹੈ, ਨੇ ਅਜੀਬ ਕਰਾਮਾਤ ਦਿਖਾਈ—ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਰਨਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਇਕ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸਮਝ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕੌਰਵ ਧੁਰੰਦਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਯੁਧ ਹੋਇਆ; ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤਣਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਹਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਲੰਬੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਘੁੱਟਣੀਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ ਵਧਿਆ। ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸ਼ੇਣ ਤੇ ਇਕ ਅਸਹਾਇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਯੁੱਧ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਕੌਰਵ!" ਦੁਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਨਕੁਲ, ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਤਪਰ ਸਨ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਬੜੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਆਖਿਆ, "ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਓ, ਸੱਜਣੋ! ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਕਠੋਰਤਾ ਕਿਉਂ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਇਹ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।" ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਕਰਨਾ ਹਾਰ ਗਏ। ਜਦ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਹੁਣ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਦੱਸੋ।" ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਧਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਨਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਜਾਂ ਰਾਜਤਿਲਕਿਤ ਪਾਂਡਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਸ਼ਰਦਵਤ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਦੇਵ ਜਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਂਡਵ ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਕੌਣ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਐਸੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਮਾਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਹੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਲਤੀ ਕਰ ਜਾਣ, ਹਰ ਵੇਲੇ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਲੱਭੀਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੇ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਆਖਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਦੇਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਕਿ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ; ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੁਕਾਬਲਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਇੰਝ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਰੁਰੂ-ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਭੀੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੋਚਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਏ ਅਤੇ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਾਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਕਿਸੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੋਵੇ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਹਾਨ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਰਾਏ ਵੀ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ ਸੀ।