ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਖੜਾ ਸੀ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਂਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ, ਲੰਮਾ ਕੱਦ, ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ, ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰ, ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ, ਉੱਚਾ ਲੰਮਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੱਕ—ਸਭ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮਰਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਦੋ ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਜੁੜਵਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਮਾਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੱਖਾ ਮਹਲ ਦੀ ਆਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਹਲਾਯੁਧ (ਭੀਮ) ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਨੰਤ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ (ਬਲਰਾਮ) ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਇਸ ਸਭ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਅਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ।" ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹੋ ਤੇ ਵੇਖੋ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨਾਮੀ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਅਚਾਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਫਿਰ ਕਰਣ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਉਧਰ ਸ਼ਲ੍ਯ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਤਗੜਾ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਖਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਕਰਣ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਖੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਕਰਣ ਉੱਤੇ ਵੱਜੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਰਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੋਵੇਂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਦਿੱਖ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਂਦੇ, "ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੇਖ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਅਤੁਲ ਬਾਂਹ-ਤਾਕਤ ਪਛਾਣੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ। ਕਰਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਯੁੱਧ-ਕੌਸ਼ਲ, ਨਿਡਰਤਾ ਤੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਕੀ ਤੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਖੁਦ ਰਾਮਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਹਰੀ, ਹਯਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ?" "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਲੱਖਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੜ ਗਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੇਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਕਰਣ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ; ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਪੌਰੰਦਰ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਖੜਾ ਰਹਿ ਜਾਂ ਮੰਨ ਲੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ' ਤੇ ਫਿਰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇਂ ਚਲਾ ਜਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਣ ਨੇ ਦੂਜਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰਣ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਤੇ ਤੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਫੌਰਨ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਉਰਜਾ ਅਜੇਹੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਮ ਤੇ ਸ਼ਲ੍ਯ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਯੁੱਧ-ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭਿੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ, ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਗੁੱਥਮ-ਗੁੱਥਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੋਹਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਸ਼ਲ੍ਯ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਰੁ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਸ ਪਏ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਨੇ ਅਜੋਬਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ: ਸ਼ਲ੍ਯ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੇ ਸ਼ਲ੍ਯ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਰਣ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਰੁੱਖ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਰੁਕ ਜਾ।