ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈ ਕ੍ਰੋਧੀ ਮਨੁੱਖ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਡ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਆਪਣੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੰਮ—ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸਯ ਕਰਤਬ—ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਡਟ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ, ਹਲਧਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਉਹ ਜੋ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਬਲਦ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਣ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਹੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜੋ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੰਮ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਡੀ ਕਦ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਨਿਮਰ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉਜਲੀ ਨੱਕ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀਏ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਨੰਤ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਰਗ-ਚਮੜੇ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਹਿਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ।" ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖੋ।" "ਸਿੱਧੇ ਉੱਡਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼-ਸੰਪਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨਾਮ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਦੋ ਹਾਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਰਕਾਬੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, "ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਅਚਾਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਫਿਰ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਉਜਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਸ਼ਨੂ (ਅਰਜੁਨ) ਵੱਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਲਯਾ, ਮਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਤੇ ਆਸਾਨ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਤੀਖੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਧੇਯ (ਕਰਨਾ) ਹੜਬੜਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੋਵੇਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਦਿੱਖ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। "ਮੇਰੇ ਹਲ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਮੇਰੀ ਬਾਹ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀਰ-ਸ਼ਬਦ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਬਾਹ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਰਨਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗرجਿਆ; ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਕਰਤਬ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੰਮਾਨ ਕੀਤਾ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਨਿਡਰਤਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਲਈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਹੋ, ਜਾਂ ਰਾਮ ਹੀ ਹੋ, ਹਰੀ, ਹਯਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹੋ?" "ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਪਹਚਾਨ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰ ਸਕੋ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜਾਂ ਅਰਜੁਨ, ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਜਦ ਲੱਕੜ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸੜ ਗਏ, ਤਦ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਓ ਕਰਨਾ।" "ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਪੌਰੰਦਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਡਟਿਆ ਹਾਂ, ਓ ਵੀਰ; ਤੁਸੀਂ ਸਥਿਰ ਰਹੋ, ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ, ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕਰਨਾ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਦੂਜਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਨੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੌਂਤਿਆ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਰਨਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ, ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਕਰਨਾ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।