ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਵੇ, ਵੈਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ—even ਉਹ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਹ ਉਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਵਕਰੀ ਬਾਣਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ—ਕਰਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਸਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਸਮਾਨ ਮਾਹਰਾਂ ਨੇ, ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਚਮਕ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਛੇਦ ਕੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਾਰਥ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਦਿਵਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਹਿਰਾਏ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਸ਼ਚਰਜ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਏ, ਅਤੇ ਭਟ-ਕਵੀ ਮੀਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਰਥ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਵਧੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਅਗਾਂਹ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਲ ਪਰਤਿਆ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਉੱਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ। ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਅਤੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਅੰਦਰੋਂ ਨਵੇਂ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਹਲਕਾ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹਲਕਾ ਥਰਥਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਚੁਪ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਚਿੱਟੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸਦੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੋਈ ਹਿਜਕ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਚੀ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਸਵਾਹਾ ਨੇ ਅਗਨੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਰਤੀ ਨੇ ਮਦਨ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ ਚੁਣਿਆ। ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਭਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਗਏ, ਉਸ ਨਿਕਰਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।" "ਉਹ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹੋਣ ਤੇ ਰੁੱਖ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਓ, ਇਸ ਨਿਕਰਤ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।" "ਉਹ ਨਾ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਨਾ ਉਮਰ ਜਾਂ ਗੁਣ ਦੇ ਆਦਰ ਦੇ ਲਾਇਕ। ਆਓ, ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਈਏ।" "ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਕੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਥਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਵਿਚ, ਕੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ?" "ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਚੋਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ; ਸਵਯੰਵਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਕੁੜੀ ਸਾਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਆਓ, ਰਾਜਿਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਵਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਵਲ ਪਰਤ ਜਾਈਏ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਸਾਡਾ ਰਾਜ, ਜਾਨ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ।" "ਅਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹੋਰ ਸਵਯੰਵਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਹਾਲਤ ਨਾ ਆਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਕਈ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਡਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਪਰ ਇਹ ਡਰ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਜਿੰਦ ਰੱਖਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਦ੍ਰੁਪਦ ਸਿਰਫ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਚੁੱਕੇ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉੱਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕਲਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ, ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਡ ਵਾਂਗ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਅਰਜੁਨ, ਦੇ ਕੋਲ, ਪੂਰੀ-ਲੰਮੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇਕਰ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਚੰਭੇਕਰ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭਰਾ, ਹਲਧਰ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਬਲਦ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ—ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਹੁਣੇ ਹੀ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ—ਅੱਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਹੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।