ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਰੁਰੂ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈ। ਇਹ ਵਿਆਹ ਇੱਕ ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਪ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਾਪ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਰਨ ਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਪ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ ਨੂੰ ਬੇਹਦ ਜ਼ਖਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲੁੱਟ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਹਨਿਆਂ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵੀ ਅਖਿਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੇਹੂਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਗੂਥੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਏ, ਜੋ ਕਿ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਰੂਪਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਵਾਸਤਿਆਤਰੇਯਾ, ਮਹਾਜਨੂ, ਕੁਸ਼ਿਕਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਮੇਖਲਾ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਦਦਾਲਕਾ, ਕਾਥਾ, ਸ਼ਵੈਤਾ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਕੌਨਕ੍ਰਿਤਸ, ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨਾ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਵੀ ਆਏ। ਪ੍ਰਮਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਰੁਰੂ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਰੁਰੂ ਗਹਿਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਲੰਬੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਚੌੜੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਮਰ ਜਾਏਗੀ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ? ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਲਈ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, "ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦੇਵਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਲਬੂਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜੀਵਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ ਅੱਜ ਉਠੇ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਦੂਤ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜੀਵਤ ਰਹੇ।" ਜਦੋਂ ਰੁਰੂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਹੇ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਸੁਣੋ, ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਰੁਰੂ, ਉਹ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਓ ਧਰਮੀ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਚਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਬੇਚਾਰੀ ਗੰਦਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਾ ਭਰੋ। ਪਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਮਾਰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਨਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮਾਰਗ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਓ ਦਿਵਿਆ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਬਚਾਵ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" "ਓ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ ਦਿਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਓ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗਹਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਠੇ।" ਫਿਰ ਗੰਦਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਦੂਤ, ਦੋਨੋਂ ਉੱਚੇ ਜੀਵ, ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਓ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੁਰੂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੱਧੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ, ਜੋ ਕਿ ਸੁਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਠੇ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਓ ਦਿਵਿਆ ਦੂਤ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅੱਧੇ ਰੁਰੂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਠੇ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ ਉੱਥੇ ਉਠੀ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁੱਤੋਂ ਜਾਗ ਰਹੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਰੂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ: ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਰੁਰੂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਘਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੁਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਦਿਨ, ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਖਾਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਕਿ ਕਮਲ ਦੇ ਫਿਲਾਮੈਂਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬੁਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਬੁਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਰੂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਦੂੰਡੂਭਾ ਨੂੰ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਾਠੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੂੰਡੂਭਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਨਾਲ ਬੁਣੀ ਗਈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।