ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਸੇਜ ਦਵੈਪਾਯਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਸੇਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਸੇਜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਾਸੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਆਸਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਵਿਤਾ ਮੈਂ ਲਿਖੀ ਹੈ।" ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਨਾਸ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਹਲੂ - ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ - ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਮਰ, ਮੌਤ, ਡਰ, ਬਿਮਾਰੀ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਸੂਲਾਂ ਦਾ ਵੀ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ, ਪੁਰਾਣਾਂ, ਤਪਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਚੰਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਕਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮਿਕ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਕਲਾ, ਬੋਲਚਾਲ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਵਿਵਹਾਰ ਦੇ ਆਰਡਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੇਖਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੇਜ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਣ ਲਈ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਲਿਖੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਾਂਗਾ।" ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਮੇਰੀ ਕਲਮ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰੁਕੇਗੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਲੇਖਕ ਬਣਾਂਗਾ।" ਵਿਆਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬਿਨਾਂ ਸਮਝੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਲਿਖੋ।" ਫਿਰ ਗਣੇਸ਼ ਨੇ 'ਓਮ' ਕਹਿਣ ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਖਕ ਬਣਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਗਹਿਰੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਜਟਿਲ ਗਠਨ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਆਸ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸੰਜਯਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਗਠਨ ਅਟੂਟ ਹੈ; ਇਸਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਤੇ ਸੁਖਮਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਗਣੇਸ਼, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੀ ਸੋਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਆਸ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਲੋਕ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਸ਼ਾਖਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਸਾਰ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।