ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ, ਖਾਈਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੇਲ-ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਗੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਘੁਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਫਰਸ਼, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਸਨ ਹਰ ਥਾਂ ਸਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਧੀਆ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਮੀਲਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਿਲ ਮਹਿਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦਰਵਾਜੇ, ਵੱਡੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਆਸਨ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਧਾਤੂਆਂ ਨਾਲ ਖਚਚਿਤ ਹਿੱਸੇ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਾਮਿਆਣਿਆਂ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਲੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਬੈਠੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਦੁਤੀਆਂ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ। ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ, ਉਹ ਸਭਾ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਉਪਹਾਰ, ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਸ਼ੁਭ ਮੈਤ੍ਰ ਮੂਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਬੇਰਿਲ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਨ੍ਹਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ, ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ-ਚੰਦੀ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਜੈਸੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਖੰਭੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸੇਵਕ-ਸੇਵਕਾਵਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ, "ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ?" ਅਗਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੁੱਕਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤੇ ਗੁੰਝਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਘਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਲਾਈਆਂ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਬੈਠੇ ਹੋਣ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਫੁੱਲ ਉੱਤੇ ਭੌਰੇ ਚੰਬੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਰੰਗ ਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ। ਦੂਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵਧਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ—"ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ?" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਸੇਵਕਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਭ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਗੂੰਜੀ। ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸੌ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਭ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਦਰਬਾਨ ਭੀੜ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਹੋਈ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸੀ; ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਤਾਰਬੱਧ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੀਰਕਸ਼ ਧਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ਬਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ-ਧਜੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਲਜਾ ਨਾਲ ਨਿਗਾਹਾਂ ਮੋੜਦੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸੋਮਕਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੀਆਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਫ ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ— "ਇਹ ਹੈ ਨਿਸ਼ਾਨਾ, ਤੇ ਇਹ ਹਨ ਤੀਰ। ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਯੰਤਰ ਦੇ ਛੇਦ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਤਲੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਜ ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ, ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ। ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਦੱਸਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਇਥੇ ਹਨ—ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੁਰਵਿਸ਼ਹ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਧਰਸ਼ਨ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਵਿਕਰਨ, ਸਹ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੀ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਵਾਯੂਵੇਗ, ਭੀਮਵੇਗਰਵ, ਉਗ੍ਰਾਯੁਧ, ਬਾਲਕੀ, ਕਰਕਾਯੁ, ਵੀਰੋਚਨ, ਕੁੰਦਕ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਸੁਵਰਚ, ਕਨਕਧਵਜ, ਨੰਦਕ, ਬਹੁਸ਼ਾਲੀ, ਤੁਹੁੰਡਾ, ਅਤੇ ਵਿਕਟ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਵਾਹ ਸਭਾ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ।