ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਢਿੱਠੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤੈਅ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਭੇਦਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਚਤਮ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯੰਤਰ ਵੀ ਬਣਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਹ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਵਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਜੋ ਇਸ ਸਵਯੰਵਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਕੌਰਵ—ਕਰਨ ਸਮੇਤ—ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਯਾਦਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਭੀ ਉਥੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੜੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ। ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸੋਫਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਿੰਤੀਹੋ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, 'ਸਿੰਸੁਮਾਰਾ ਦੇ ਸੀਸ' ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇਕ ਸਮਤਲ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭਾ ਮੰਡਪ ਉੱਚੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ, ਖਾਈਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਛਪਰੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਚੰਗੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਵਾਲੇ ਅਗਰਬੱਤੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਛਿੜਕਾਅ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਥਾਨ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜ਼ਾਲੀਆਂ, ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਫਰਸ਼, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਥਾਨ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਗੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਵਾਲੀ ਅਗਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਕਈ ਕੋਸਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਸੌ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਪਲੰਗਾਂ ਤੇ ਆਸਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਕਈ-ਕਈ ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਉਹ ਸਭਾ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਭਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਬੈਠ ਗਏ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਅਗਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੋਹਣੇ ਸੋਫਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਨਗਰ ਅਤੇ ਦੇਹਾਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਭਾ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਖਿਡਾਰੀ ਕਲਾਵੰਤਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਸੋਲਵੇਂ ਦਿਨ, ਮੈਤ੍ਰ ਮਹੂਰਤ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੀਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਬੈਰੀਲ ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜਦ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਬੇਦੀਆਂ ਵਾਲੇ ਥਾਨ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਸੋਚਦੀਆਂ, "ਇਸਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ?" ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਨਮੀ ਅਗਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੁਕਾਈ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਜੂੜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਲੀ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਫੁੱਲ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮੰਡਰਾਈਆਂ, ਚੌਦਵੀ ਦੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਕਾਲਾ ਸੁਰਮਾ ਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਜੜੇ ਹੋਏ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਲਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਧੀ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ। ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਧੂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, "ਇਸ ਦਾ ਵਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ?" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੰਗਲ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸੌ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਚੱਲੀਆਂ। ਦਰਬਾਨ, ਭੀੜ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚਲਾਊ ਮਚ ਗਈ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਤਾਰਬੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਗ-ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਜਦ ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਉਤਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾਈਆਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ।