ਭਾਈ ਦੇਵਲਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਉਤਕੋਚਕਾ ਦੇ ਬਨ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਗਨੇਯ ਅਸਤਰ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਦੋਸਤ; ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਦੋਸਤ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਅਕਸ਼ੁਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਘੋੜੇ ਤਾਂ ਅਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਜਦ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਗਿਰਥੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕਿਨਾਰੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ। ਉਤਕੋਚਕਾ ਦੇ ਘਾਟ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧੌਮਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੁਣਿਆ। ਧੌਮਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਫਲ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਸ ਰੱਖੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਪੰਚਾਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣਗੇ। ਧੌਮਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਤ ਜਾਣਦਾ, ਵਖਰੀ ਵਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ। ਧੌਮਿਆ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਾਤ੍ਰ ਮੰਨ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਇਕਜੁਟ, ਬੁੱਧੀ, ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਮੰਨਦੇ ਸਨ—ਉਹ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਪੰਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਚੱਲ ਪਏ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਮਾਰੋਹ ਨੂੰ ਦੇਖਣ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਅਾਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ, ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵਿਅਾਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ, ਉਹ ਮਹਾਵੀਰ ਰਥੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦੇ ਰਹੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੁਕਦੇ। ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪੰਚਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪੰਡਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁੰਭਾਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਅਲਮ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ; ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਯਜਨਸੇਨ, ਪੰਚਾਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਖਤਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਪਾਅ ਕੀਤੇ। ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯੁਮਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਡਰਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਮੰਨਿਆ; ਯਜਨਸੇਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਵਾਂਗਾ," ਪਰ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਵਾਈ ਨਾਲ ਸੰਘ ਬਣਾਉਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਟੁੱਟਣ-ਅਯੋਗ ਧਨੁ ਬਣਵਾਇਆ। ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਿੰਧੁਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਯਘ੍ਰਪਾਦਿਆ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਲੋਹੀ ਤੰਦ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਉਸ ਧਨੁ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੁ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਵਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਸੀ। ਹੁਣ ਵੱਡਾ ਲਕਸ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ—ਇਸ ਨਿਸਚੈ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਲਕਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਾਤੂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਕੈਨੀਕਲ ਯੰਤਰ ਬਣਵਾਇਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਰੱਖਿਆ। "ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਧਨੁ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਜਿੱਤੇਗਾ," ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਕੁਰੁ, ਕਰਣ ਸਮੇਤ, ਵੀ ਆਏ। ਯਾਦਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਸੋਫਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ। ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਤੇਤੀਸ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਸੁਮਾਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਮਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ, ਸਾਫ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਸਭਾ ਮੰਡਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।