ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਲਮਾਸ਼ਾਪਾਦ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦਯਤਾ ਵਿਚ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੰਞਾਇਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ: "ਹੇ ਨਿਰਦਯ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਰਾਜਨ! ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖੋ ਬੈਠੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਚਲਾਏਗਾ।" ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਾਪਾਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੌਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮਦਯੰਤਿ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਮਦਯੰਤਿ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਅੰਧਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਣੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੌਂ ਬਾਅਦ, ਕਹਾਣੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਗੰਧਰਵ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਮਿਲੀ ਕਿ ਦੇਵਲ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਉਤਕੋਚਕਾ ਘਾਟ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੋਗ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਗਨਿ ਅਸਤਰ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦਿਆਂਗਾ। ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਕਰਜ਼ ਉਤਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਅਕਸ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਘੋੜੇ ਹੁਣੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ, ਜਦ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ, ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ।" ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਭਾਗੀਰਥੀ ਤਟ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਤਕੋਚਕਾ ਘਾਟ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਧੌਮ੍ਯਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੁਣਿਆ। ਧੌਮ੍ਯਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਫਲ-ਮੂਲ ਦਿੰਦੇ, ਯਜਮਾਨੀ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਕਰਦੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਸ ਰੱਖੀ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੂੰ ਸੁਯੰਵਰ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ। ਧੌਮ੍ਯਾ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਧੌਮ੍ਯਾ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਯਜਮਾਨ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ, ਬਲ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਧੌਮ੍ਯਾ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਸੁਯੰਵਰ ਲਈ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜੇ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸੁਯੰਵਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਪਾਪ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਮਿਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ, ਪਾਂਡਵ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ। ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੇਸ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਇਕ ਕੁੰਭਕਾਰ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ, ਭਿੱਖ ਮੰਗਦੇ। ਪਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਜ੍ਨਸੇਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਖਤਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯੁਮਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਡਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਡਰ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਵਾਈ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਧੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਪਰ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਂ ਕਰਦਾ। ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ, ਅਟੱਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਸ਼੍ਰਿੰਜਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕਿੰਧੁਰਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਵੈਯਘ੍ਰਪਾਦਯਾ ਦਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੈ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਤੰਤੂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਦਯਾਲੁ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਾਪਾਂ, ਅਸੀਮ ਤਪ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਚਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ।