ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਇੱਥੋਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੋਈ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਧੀਰਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜਲਾਇਆ, ਕਹਿ ਕੇ, 'ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਬਣ ਜਾਵੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਹੀ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ। ਤੂੰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਇਸ ਯਜਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਦੇ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਲਸਤਿਆ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਤਪस्वੀ, ਨੇ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਥੇ, ਅੱਜ ਤੱਕ, ਉਹ ਅੱਗ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਸਮੇਂ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਸਕੰਦਾ ਵਲੋਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸੌਂਪੀ? ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਅਧਰਮਕ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਸੁਣ, ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਦਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ—ਕਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਹ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਕ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੂਟਿਆਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਉਥੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋੜੇ ਵਜੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੱਜਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਣੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਚੌਕਸ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਹੇ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ, ਤੂੰ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰ। ਹੁਣ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮਿਲੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ। ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਾਝੋਂ ਬਾਝ ਖਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਝ ਆਪਣਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਹੰਝੂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਉਹ ਹੰਝੂ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ ਚਮਕ ਉਠੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ, ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਬੁਰਾ ਅਤੇ ਕਰੂੜ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਜ ਖਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਦ-ਮਤੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੇਂ। ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਲਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲੇਗੀ ਅਤੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗੀ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਏਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਮਦਯੰਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਰਾਣੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਗੰਧਰਵ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।