ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੀ ਦੂਜੀ ਹਿੱਸਾ ਸਵੈਮ ਭੁਗਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤਿੰਨ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੌਥੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸ਼ੁੱਧ ਯਜਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਐਸਾ ਚਮਕਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਹਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਅਤਰੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਨੀਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਲੱਸਤਯ, ਪੁਲਹਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਤੁ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਪੁਲੱਸਤਯ ਨੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਕੀ ਇਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ?” “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ। ਸੰਯਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਧਰਮ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟੀ ਕਰ, ਪਰਾਸ਼ਰ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬੜੀ ਅਧਰਮ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ। ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਦੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਨਾ ਲੰਘ; ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ।” “ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ, ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕਤੀ ਇਥੋਂ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ; ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਛੱਡੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਾੜ ਗਏ, ਕਹਿ ਕੇ, ‘ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਬਣ ਜਾਵੇ।’ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੌਤ ਹੋਈ।” “ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉੱਥੇ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਯਜਨ ਛੱਡ ਦੇ—ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਲੱਸਤਯ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੁਆਰਾ ਆਖੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਥੇ, ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਸਮੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਅਤੇ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੁਆਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਅੱਗ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਕੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ? ਅਤੇ ਵਾਸਿਸ਼ਠ, ਜੋ ਉੱਚ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਬੜਾ ਅਧਰਮ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਦੋਸਤ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰ। ਧਨੰਜਯ, ਸੁਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੂਛਿਆ ਹੈ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਮਿਤ੍ਰਸਾਹਾ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਉਲਝੀ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਇਕ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਅਜੀਬ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਕਈ ਬੂਟਿਆਂ, ਬੈਲੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਹ ਉਥੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੱਭਦਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਅਜੀਬ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ। ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਣੀ ਹੈ, ਢੀਠਾ; ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਚੌਕਸ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਹੈਂ; ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਔਖਾ, ਤੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ।” “ਹੁਣ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮਿਲੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਦਇਆ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ।” ਉਸ ਵਿਰਲੜੇ ਨੇ, ਇੱਕ ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਉਹ ਹੰਝੂ ਇਕ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।