ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਂ ਲੈ ਸਕੀ, ਤਦੋਂ, ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਆਪਣਾ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਮਨਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਰੋਕ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਨਾ ਕਰ, ਨਾਂ ਹੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ, ਬੇਟੇ। ਆਪਣੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ, ਉੱਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਚਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਿਤਰੋ, ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਚਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਣਖਪਿਆ ਗੁੱਸਾ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾੜਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਕਾਰਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੇਰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹੈ ਜੋ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਜਿਹੇ ਵੇਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਗੁੱਸਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜੇ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ران ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਭਰਿਗੁ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਨੀਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭਰਿਗੁਆਂ ਨੂੰ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਰਿਆ, ਤਦੋਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੀ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਭਰਿਗੁਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ران ਵਿੱਚ ਜਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਈ ਲੋਕ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਸਵਾਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਇੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਰਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਸ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਾੜਦੀ ਰਹੇ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਤੇਰਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਔਰਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਜਨਮੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਅੱਗ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਕਰ; ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਭੇਜ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਵਚਨ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਉਠਾ ਲੈਣਗੇ। ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਤਿੰਨ ਧਧਕਦੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਥੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਦਿਸੇ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਇਉਂ ਚਮਕ ਉਠਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ, ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਅਟਰੀ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸਰੇ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ, ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਇਉਂ ਹੀ, ਪੁਲਸਤਯ, ਪੁਲਹ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਤੁ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਏ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: "ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਕੀ ਇਹ ਨਾਸ਼ ਤੇਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ? ਉਹ ਤਾਂ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ। ਸੰਯਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ—ਉਹ ਅਭਿਆਸ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਾਸ਼ਰ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਅਧਰਮੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਰਾਸ਼ਰ।