ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਣੋ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨਤਾ ਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੁਨਿ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ—ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਸਚਚਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗੇਵਾਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਮਹਾਤਮਾ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬੜੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਸੁਣੋ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਨ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਅਤੇ ਯੋਗਯਤਾ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਕਾਲ ਪੂਜਨਯੋਗ ਰਹੇ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ। ਸੋਮ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਆ ਪਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆਏ। ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਖੂਤ ਧਨ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਹੋਰ ਦੁਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੋਦ ਕੇ ਉਹ ਧਨ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਉਹ ਧਨ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਭਾਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਿਮਵੰਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੁਰਗਮ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਇਹ ਗਰਭ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਈ ਅਤੇ ਛੁਪ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਆਈ। ਰਾਜੇ ਉਸ ਅਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਆਏ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਉਸਦੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈ ਆਇਆ। ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅੱਖੀਂ ਚਾਨਣ ਖੋਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਕਚੌਂਧ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਡਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤਰੀ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਪਸ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਝਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ। "ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਚਾਨਣ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਪਾਪ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਪਸ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਅਣਯਾਇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਖੋਹ ਲਈਆਂ—ਇਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਅਣਜੰਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਨ ਵਿੱਚ ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਾਰਿਆ। ਪੂਰਾ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛੇ ਵਿਧਾਵਾਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਦੈਵੀ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਹ ਲਈਆਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਔਰਵ, ਮੇਰੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਕੋਲ ਜਾਓ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰੋ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਔਰਵ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ। ਇਸੀ ਨਾਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਔਰਵ, ਜੋ ਰਾਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਸਮਝਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਵਲ ਮੋੜ ਗਿਆ। ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਆਪਣੀ ਤਪੋ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੂਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ, ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਏ ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਔਰਵ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖੀ ਗਈ ਹੈ; ਸੰਸਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ।" "ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਗਏ। ਜਦ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਕਾਰਨ ਥਕਾਵਟ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਚਾਹੀ।" "ਜੋ ਧਨ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾਇਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਧਨਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ, ਗੁੱਸਾ, ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਮੰਨੀ ਗਈ।