ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤਿ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਜੇੜਾ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਾਧੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸੰਤਾਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ," ਅਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਰੜੀ ਨੀਅਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤਿ ਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਗੈਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤਿ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁਤਰੀ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਡਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।" ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕੇਵਲ "ਹੁੰ" ਉਚਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਪ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੌਦਾਸਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ। ਹੁਣ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਜਾ, ਰੀਤ-ਰਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੋ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਓ; ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਹੇਠ, ਮੈਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਕਸ਼੍ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਿਣ-ਮੁਕਤੀ ਕਰ ਸਕਾਂ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੰਤਾਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਕਸ਼੍ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਧੇ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸੰਤਾਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਯੋਧਿਆ ਆਇਆ। ਆਯੋਧਿਆ ਦੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨਾਲ ਆਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉਗ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਆਯੋਧਿਆ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦਾ ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌੜੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਆਯੋਧਿਆ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਸੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਿਖਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰਾਵਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਰਾਣੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਆਈ। ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੇਵ-ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਸੰਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਾਣੀ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਬੱਚਾ ਜੰਮਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਗਰਭ ਵਿਚ ਸੀ; ਤਦ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗਰਭ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਰਾਂਵੇਂ ਸਾਲ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਸ਼ਮਕਾ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੌਦਨਯਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਆਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਲਈ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਸ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਦ ਇਹ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸਾਧੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ 'ਪਿਤਾ' ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਆਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤਿ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੇ ਅਰਥ ਨਾਲ 'ਪਿਤਾ' ਕਹਿੰਦਾ, ਆਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤਿ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਆ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨਾ ਕਹੋ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਨਾ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੋ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।