ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਨਦੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਸੱਚੇ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਨਿਰਣੈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਨਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਖਤਰਨਾਕ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਦੀ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ ਅਤੇ ਦੂਰ ਭੱਜ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਦੀ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮੌਤ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਆਏ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤੀ, ਜੋ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਧੁਨੀ ਸੁਣੀ। ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲਾਂਗੀ—ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰੀ, ਇਹ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ? ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਵੇਦ ਦਾ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਹੋਵੇ।" ਅਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ; ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਵੰਸ਼ ਚੱਲ ਪਿਆ," ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤੀ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਅੱਜ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪਾਪੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰੀ, ਡਰੋ ਨਾ; ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਖਤਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।" ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ "ਹੁੰ" ਉਚਾਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਕੇਵਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਸੌਦਾਸਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰਵਾਈ ਸੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਖੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾ; ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।" ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਹੇਠ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੀਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਾਂ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਗੁਣ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਧ ਸਕੇ।" ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਸਤਯ ਦੇ ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਢੁਕਵੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਯੋਧਿਆ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇ ਸੁਆਗਤ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉੱਗ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ, ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਫਿਰ, ਢੁਕਵੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਰਸ਼ੀ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵ-ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।