ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਰਸਤੇ ਵਲ ਤੁਰ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਕਿੰਕਰ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਦੁਖ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਮਾਸ ਮੰਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਮਿਤ੍ਰਸਾਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਠਹਿਰੋ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ। ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਨੂੰ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਘੁੰਮਦਾ, ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠਿਆ, ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲਦੇ ਹਾਂ—ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਮਾਤਰਾ ਉਹ ਮੰਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਵੋ।" ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮਾਸ ਨਾ ਲੱਭਿਆ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸੀ। ਪਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੇਫਿਕਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, "ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਖਵਾਓ।" "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ," ਆਖ ਕੇ, ਰਸੋਈਆ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਮਾਸ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਯੋਗ ਖਾਣਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰੇਗਾ।" ਜਦ ਸ਼ਾਪ ਦੋ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਂਗ ਆਖਿਆ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਯੋਗ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਂਗ ਬਾਘ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਾਂਗ ਖਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁਕਾਇਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬਾਕੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤੈਅ ਕਰ ਬੈਠਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ। ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਝੱਟਿਆ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਉਹ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਡਿੱਗਿਆ। ਅਤੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਪਰ ਅੱਗ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਭੜਕਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਸਕੀ; ਅੱਗ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿਤਾ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਣ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਡੂੰਘੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਲਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗਹਿਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਪਰ ਨਦੀ ਨੇ ਉਹ ਰੱਸੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿਤੀਆਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਵਗਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਦੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਰੱਸੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।