ਜਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਹਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਹੇ ਦੁਸਟ, ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ! ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਦਿਖਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਲਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਹਰਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਧਿਕਕਾਰ ਹੈ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ, ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤਪ ਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਲਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਮ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉੱਗਦੀ ਹੋਈ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਜਦ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿਚਕਾਰ ਵੈਰ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਤਾਂ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" ਇਕ ਵਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਜਨਮਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਾਸਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਸੂਰ ਮਾਰੇ। ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਬਾਘ ਵੀ ਮਾਰੇ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਮਾਰਕੱਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ," ਪਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ। ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ—ਵੱਡਿਆਂ, ਡਰਪੋਕਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਇਸਨਾਨ ਕਰ ਰਹਿਆਂ, ਔਰਤਾਂ, ਬੀਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਦੋਜਾਤੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਲਈ ਰਸਤਾ ਛੱਡਣਾ ਹਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰਸਤੇ ਲਈ ਬਹਿਸ ਹੋਈ—ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ "ਤੂੰ ਹਟ ਜਾ," ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਿਆ। ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰਸਤਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸ਼ਕਤੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਮੋਹਿਤ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ (ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਨੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ), ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੋੜੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੋੜੀ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਾਨਸ ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾ।" "ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿਚਕਾਰ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਵਾਸਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ। ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ "ਕਿੰਗਕਰ" ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਮੌਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਸ ਮੰਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਮਿਤ੍ਰਸਾਹ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਛਿਨ ਰੁਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਤ ਖੁਰਾਕ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕੀਤਾ, ਘੁੰਮ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।