ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ’ਚ, ਅੰਗਾਰਾਪਰਣ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੰਕਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ। ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਧਨੰਜਯ, ਅਰਜੁਨ, ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਲਦੀ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਜਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਾਲ ਫੇਰੀ, ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਉਚੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਡਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ; ਜੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, “ਇਹ ਅਗਨਿਅਸਤ੍ਰ ਹਥਿਆਰ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਦਰਯ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਭਰਦਵਾਜ ਤੋਂ ਇਹ ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਂਡਵ, ਅਰਜੁਨ, ਨੇ ਅਗਨਿਅਸਤ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵ ਦੀ ਰਥ ਜਲ ਗਈ। ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ’ਤੇ ਪਈਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਘਸੀਟਿਆ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਗੰਧਰਵ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਭੀਨਸੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ; ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰੀ ਕੁੰਭੀਨਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੌਣ ਦুশਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ’ਚ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਮਾਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਨਾਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ? ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਵਧਕ।” ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, “ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੋ ਅਤੇ ਜਾਓ, ਹੇ ਗੰਧਰਵ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਅੱਜ ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਪੂਰਵਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਅੰਗਾਰਾਪਰਣ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਮਾਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਡਦਾ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਹ ਸੌਭਾਗ ਲੱਭਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂ।” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਿਤਰਰਥ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਦਗਧਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।” ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਲੰਬੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦਿਆਂਗਾ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।