ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਗਵਾਈਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਨਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਖੁਦ ਵੇਖੀ ਹੈ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸੀ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਪੌਲੋਮੀ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿੱਖੇ ਵੀ ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਰਾਹੀਂ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਪੂਰੇ ਜੀਵਤ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ। ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਆਉਣਗੇ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਵਯੰਵਰ ਜ਼ਰੂਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਵਾਓ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਨ। ਪਾਂਡਵ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ—ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਕੇ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਆਉਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ, ਸਵਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਵਾਓ। ਜਦੋਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਓਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਸਮਾਰੋਹ ਪੁਸ਼ਯ ਮਾਸ ਵਿੱਚ, ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੇਠ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ, ਪਚੱਤਰ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਵੀ ਇਹ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਆ ਰਹੇ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ ਤੇ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਹਨ; ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਚਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਪਾਂਚਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਲਈ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਵਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਸਮੇਂ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਦਾਨ ਜਾਂ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਕਠੇ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਗਏ। ਓਸ ਰਾਤ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਅੰਦਰੋਂ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਲੱਗ ਗਏ ਹੋਣ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਉੱਤੇ ਲਾ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਚਿਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਵੀ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਪਾਂਚਾਲ ਚਲਦੇ ਹਾਂ; ਉੱਥੇ ਨਵਾਂ ਤੇ ਸੁਹਾਵਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਮਿਲੇਗਾ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਬੜਾ ਦਾਨੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਇਕੋ ਥਾਂ ਤੇ ਚਿਰ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਤਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਚਲਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਉੱਤੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ: "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼।" ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ ਗੁਪਤ ਵਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਉਹ ਆਏ ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਗਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਵਿਆਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀ ਰਹੇ ਹੋ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਮੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?" ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਥਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ: "ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ, ਸੋਹਣੇ ਨਿਤੰਬ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਭਾਗਣੀ ਹੋ ਗਈ; ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੰਗੋ ਕੁਝ ਵਰਦਾਨ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਮੈਂ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।' ਉਸ ਨੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ,' ਇਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਖਿਆ। ਤਦ ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਪੰਜ ਪਤੀ ਮਿਲਣਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ੀ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ।