ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮਨੋਰਥ ਰੱਖਿਆ ਸੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇ। ਇਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਉਪਯਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਪਯਾਜਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ—ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਪਯਾਜਾ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਦੁਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇ।" ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਦੇ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕੁਆਰੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਧੂ ਬਣੇ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਦਿਓ, ਉਪਯਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਵੀ, "ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਮਨਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਪਰ ਉਪਯਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰਫ "ਨਹੀਂ" ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਪਯਾਜਾ ਨੇ, ਢੁਕਵੇ ਸਮੇਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਇੱਕ ਫਲ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, ਕਿ ਜੋ ਮਿਲਿਆ-ਝੁਲਿਆ ਤੇ ਅਣਪਛਾਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਫਲ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ; ਜਿਹੜਾ ਇਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਵੇਖੇਗਾ? ਜਦ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਦਇਆਹੀਣ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭਰਾ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਉਹ ਤੇਰਾ ਯਜਨਾ ਕਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਉਪਯਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਯਾਜਾ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ। ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।" "ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀਅ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਖਸ਼ਤਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਆਚਾਰਯ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਜਾਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਖੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਛੇ-ਮੁੱਕੀ ਧਨੁਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਤਰ ਪਹਿਨਦਾ, ਪਰ ਖਸ਼ਤਰੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਵਾਂਗ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿੱਤ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਲਦਾ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਾਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ—ਹੋਣ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਤਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਖਸ਼ਤਰੀ-ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਤਪ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਸਕਾਂਗਾ ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੋ, ਹੇ ਯਾਜਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਯਾਜਾ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਪਯਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਭਾਵੇਂ ਮਨੋਂ ਨਾਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਜਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਯਾਜਾ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਪਯਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਵੈਤਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਉਰਜਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਿਲੇਗਾ," ਉਪਯਾਜਾ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਢੁਕਵੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਜਦ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਯਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆ ਜਾ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਜੋੜਾ ਉਪਸਥਿਤ ਹੈ।" ਪਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਲਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਸੁਗੰਧ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਗਰਭ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕ, ਯਾਜਾ।" ਯਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਕਾਰਤ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਪਯਾਜਾ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮਨਚਾਹ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ? ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਆ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਯਾਜਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਤੀਰ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ, "ਵਧਾਈ! ਵਧਾਈ!" ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਔਖਾ ਹੀ ਸਹਿ ਸਕੀ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਗਿਆ। ਇਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ, "ਇਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜੰਮਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ—ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸਾਵਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ-ਕਾਲੇ, ਨਖ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ, ਭੌਂਹੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਚ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸੋਭਾ ਅਲੌਕਿਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਦਰਬਾਰੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਅਰਜੁਨ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ, ਲਈ ਯੋਗ ਵਧੂ ਹੈ।